มารถท้าเขาสู้ได้
ผิงหย่งเจียยืนอยู่บนก้อนหินในลำธาร รู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก
ในเวลานี้เอง บนหอสูงที่อยู่ในเมฆหมอกพลันมีเสียงสองเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน
“เจ้าจะยอมสืบทอดกระบี่ของยอดเขาเทียนกวงหรือไม่?”
“เจ้าจะยอมสืบทอดกระบี่ของยอดเขาชิงหรงหรือไม่?”
ริมธารสี่เจี้ยนแตกตื่นฮือฮาขึ้นมา
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปบนหอสูงสองแห่งนั้น
อาจารย์อาเหมยหลี่และหลินอู๋จือสบตากัน ต่างรู้สึกแปลกใจ แต่ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล จึงยิ้มเล็กน้อย
ตอนที่กู้ชิงไปยังหอสี่เจี้ยนเพื่อหาผิงหย่งเจียในตอนนั้น พวกเขาก็อยู่ที่นั่นด้วย
ศิษย์ที่ยอดเขาเสินม่อหมายตาเอาไว้ พวกเขาจะพลาดไปได้อย่างไร
หยวนฉวี่เองก็ตกใจ รีบเดินมายังริมผาแล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ เด็กคนนี้เป็นเด็กที่อาจารย์อาเล็กเลือกเอาไว้ก่อนนะขอรับ”
เสียงฮือฮาดังสนั่น
ริมธารสี่เจี้ยนคึกคักขึ้นมาทันที บนหน้าผาเองก็คึกคักเช่นเดียวกัน
อาจารย์จากยอดเขาต่างๆ เดินมายังริมผา มองลงมาเบื้องล่าง กระทั่งแขกจากต้าเจ๋อ สำนักเสวียนหลิงก็ยังเดินออกมา ดูสงสัยเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ เป็นอัจฉริยะทางวิถีกระบี่ที่ทุกคนต่างยอมรับ ศิษย์ที่เขา
