าถ้วยนี้เย็นแล้ว อีกทั้งวางเอาไว้สามวันสามคืนแล้ว
หากหญิงสาวผู้นั้นสังเกตเห็นถึงจุดนี้ บางทีเขาอาจจะทำมากกว่านี้ อย่างเช่นให้ในวังมีพระราชโองการให้แต่งงานกันไปเลย
……
……
ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง ในที่สุดกระดูกปีศาจท่อนนั้นก็ถูกเขาลับจนหมด กลายเป็นผงกระดูกกองอยู่บนโต๊ะ
จิ๋งจิ่วเดินไปยังริมหน้าต่าง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา มีท้องฟ้าที่สูงใหญ่เป็นพื้นหลัง สังเกตดูมือทั้งสองข้างอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง
แขนขวาของเขาฟื้นคืนกลับมาไม่น้อย มองไม่เห็นการบิดเบี้ยวที่ดูชัดเจนแล้ว แต่มันยังคงมีความแตกต่างกับมือซ้ายอยู่
อย่างเช่นข้อนิ้วปูดนูนขึ้นมาเล็กน้อย คล้ายกับผลไม้เคลือบน้ำตาลที่เสียบอยู่บนแท่งไม้ ยิ่งไปกว่านั้นตรงข้อมือยังคงบิดเบี้ยวอยู่เล็กน้อย
ความจริงแล้วการบิดเบี้ยวตรงข้อมือนั้นเล็กน้อยเป็นอย่างมาก หากไม่สังเกตดูดีๆ ก็ไม่มีทางมองเห็น แต่มันยังคงขัดตาเขาอยู่
เขาไม่ยอมให้มีอุปสรรคใดๆ มาอยู่ตรงหน้า แล้วก็ไม่ยอมให้มีความไม่สมบูรณ์แบบใดๆ มาอยู่ตรงหน้าด้วย
เขาจำเป็นต้องลับกระบี่ต่อ แต่กระดูกปีศาจท่อนนั้นถูกเขาใช้ลับไปจนหมดแล้ว เขาควรจะไปหาหินลับมีดก้อนใหม่มาจากไหน?
กระบี่คมจักรวาลพุ่งจากชั้นหนังสือออกไปด้านน
