องฤดูร้อนยังไม่ผ่านไป แสงอาทิตย์อันร้อนแรงส่องพื้นถนนจนเป็นประกายระยิบระยับ มองไม่เห็นเงามืดใดๆ ในอากาศ
คนที่เดินไปเดินมาบ้างก็ถือร่ม บ้างก็สวมหมวกลี่เม่าเพื่อบดบังแสงแดด จิ๋งจิ่วสวมหมวกลี่เม่าที่ซื้อมาใหม่จากจังหวัดอวี้จวิ้น เดินอยู่ท่ามกลางผู้คน ดูไม่สะดุดตา
เขาเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ มาถึงหน้าประตูเรือนตระกูลจิ๋ง ก่อนจะเหลียวหน้ามองไปทางวัดไท่ฉางด้วยความเคยชิน วัดไท่ฉางที่สร้างขึ้นมาใหม่เมื่อหลายปีก่อนหน้าตาเหมือนกับวัดไท่ฉางในอดีต แต่ไม่รู้เป็นเพราะไม่มีความชุ่มชื้นจากน้ำฝนหรือเปล่า มุมหลังคาสีดำเหล่านั้นจึงมิได้มีความรู้สึกน่าครั่นคร้ามเหมือนอย่างแต่ก่อนอีก หากแต่เหมือนสิ่งที่ไม่มีชีวิต
บนประตูเรือนตระกูลจิ๋งมีแม่กุญแจคล้องเอาไว้อยู่ ดูเหมือนทุกคนจะออกไปจากบ้านกันหมด ไม่รู้ว่าไปเยี่ยมเพื่อนหรือไปเยี่ยมญาติ จิ๋งจิ่วมองดูแม่กุญแจนั้น ครุ่นคิดอย่างจริงจัง แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าวันนี้ใช่วันพักผ่อนของขุนนางในราชสำนักหรือเปล่า แล้วก็นึกไม่ออกว่ากุญแจซ่อนอยู่ที่ไหน ดังนั้นเขาจึงดันอิฐก่อนนั้นเข้าไป
เขาเพียงแต่อยากจะช่วยตระกูลจิ๋งประหยัดแม่กุญแจเอาไว้ แต่กลับไม่คิดว่าเรือนกั๋วกงจะต้องเสียเครื่องปั้นดินเผาอัน
