ว
จิ๋งจิ่วเดินไปนั่งยองๆ ลงตรงหน้าท่อระบายน้ำ พูดกับหอยกาบตัวนี้ว่า “ความแค้นของเจ้ากับชิงซานมีน้อยที่สุด ความจริงหากมิเป็นเพราะศิษย์พี่คอยยุแยง ความแค้นเหล่านั้นก็อาจจะไม่มีอยู่ ข้าว่าพวกเราสามารถตกลงเรื่องบางเรื่องได้”
หอยกาบตัวนั้นขยับเล็กน้อย มิได้ตอบสนองอะไรมากกว่านี้
คนที่จิ๋งจิ่วต้องการจะหาคือฮ่องเต้เซียว หากมิเป็นเพราะได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง เขาเองก็คงคิดไม่ถึงว่าผู้หลบหนีกระบี่ผู้นี้จะใช้ชีวิตอยู่ในหอยกาบ แต่เมื่อคิดถึงคำพูดที่กล่าวกันว่าให้ทำเรื่องที่ซับซ้อนในสถานที่ที่เรียบง่าย เช่นนี้การที่อีกฝ่ายมาอยู่ในหอยกาบก็ดูคล้ายจะเป็นเรื่องธรรมชาติ
เปลือกหอยกาบเป็นแค่การอำพราง สิ่งที่คอยปกป้องฮ่องเต้เซียวและทำให้เขาสามารถหลบการค้นหาของข่ายพลังกระบี่ชิงซานได้สำเร็จยังคงเป็นกระดองเต่าอันนั้น
ต่อให้มือขวาของจิ๋งจิ่วมิได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่แน่ว่าจะฟันกระดองเต่าอันนั้นได้
เสียงของฮ่องเต้เซียวดังลอดออกมาจากในเปลือกหอย “พวกเจ้ารู้มาตลอดว่าข้าใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แต่ก็ยังทำอะไรข้าไม่ได้ แล้วทำไมข้าต้องขายนักพรตให้เจ้าด้วย? หรือเจ้ายังสัญญาได้ว่าจะไม่ฆ่าข้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้า
