อยู่ตรงพื้นโพรงด้านล่าง
แสงอาทิตย์ส่องประกายไปบนขนที่ดำสนิทบนตัวมัน ดูคล้ายผ้าแพรที่ล้ำค่าที่สุด
จิ๋งจิ่วพาเจ้าล่าเยวี่ยลอยลงไป
หมาดำลืมตาขึ้น ก้มลงมองดูพวกเขา สายตาเย็นยะเยือกและเฉยชา
“นางคือเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อเจ้าล่าเยวี่ย มันคือซือโก่ว”
จิ๋งจิ่วแนะนำตัวให้พวกเขา
หมาดำก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงการคารวะ
เจ้าล่าเยวี่ยคารวะอย่างจริงจัง
หมาดำหลับตาลงอีกครั้ง
จิ๋งจิ่วมองดูมันอยู่ครู่ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในคุกกระบี่
ภายในคุกกระบี่หนาวเย็นเป็นอย่างมาก อากาศเองก็แห้งเป็นอย่างมาก
ภายในห้องขังที่อยู่สองข้างทางของอุโมงค์มีพลังที่น่ากลัวเป็นอย่างมากแผ่ออกมา
นักโทษเหล่านี้บ้างก็เป็นปีศาจยักษ์ที่น่ากลัว บ้างก็เป็นยอดฝีมือของเผ่าหมิง บ้างก็เป็นผู้บำเพ็ญพรตวิถีมารที่สองมือเต็มไปด้วยเลือด ด้วยนิสัยของเจ้าล่าเยวี่ย นางน่าจะรู้สึกสงสัยในเรื่องราวในอดีตของนักโทษเหล่านี้ บางทีอาจจะมีโอกาสได้ลองทดสอบกระบี่ แต่วันนี้ไม่รู้เป็นเพราะอะไร นางไม่แม้กระทั่งเหลือบมองดูห้องขังเหล่านั้น
“คนที่ถูกขังอยู่ในห้องนี้คืออาจารย์อาไท่หลู เจ้าควรจะเรียกเขาว่าปรมาจารย์อา”
จิ๋งจิ่วเห็นว่าเจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตอบสนอง จึงเหลียว
