หน้ามองไป พบว่านางกำลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างถึงขนาดเหม่อลอย
“ทำไมหรือ?”
“ไม่มีอะไร…ข้าเพียงแต่พลันรู้สึกว่า ยอดเขาเสินม่อจะเลี้ยงหมาดีหรือไม่?”
เจ้าล่าเยวี่ยได้สติขึ้นมา มองเขาพลางกล่าวถามอย่างจริงจัง
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “หยวนฉีจิงไม่มีทางเห็นด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขาอย่างแปลกใจ ใช้สองมือวาดความยาวออกมาพลางกล่าวว่า “ข้าหมายถึงเลี้ยงหมาตัวขนาดนี้”
จิ๋งจิ่วไม่เข้าใจ กล่าวถามว่า “ทำไมจู่ๆ ถึงอยากเลี้ยงหมา?”
“ตอนนี้บนยอดเขามีลิง มีแมว มีจักจั่น อ้อใช่ แล้วก็ยังมีม้าที่ท่านพากลับมาตัวนั้น เลี้ยงหมาสักตัวจะเป็นอะไรไป?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ตอนพวกเราออกไปข้างนอก มันยังช่วยดูแลยอดเขาได้ จะไปหวังพึ่งแมวขี้เกียจตัวนั้นอย่างเดียวก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”
“ทำไมถึงอยากเลี้ยงหมา?”
“หมาซื่อสัตย์”
“ทำไม?”
“ท่านซือโก่วหล่อมาก”
ทั้งสองคนคุยเล่นกัน จนมาถึงโถงขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในส่วนลึกของคุกกระบี่
พื้นโถงปูด้วยหิน รอบด้านมีโคมไฟ สว่างกว่าในส่วนอื่นของคุกกระบี่มากนัก แล้วก็อบอุ่นกว่าด้วย
ขวามือของทั้งสองคนมีอุโมงค์อยู่เส้นหนึ่ง ภายใต้แสงสว่างจากโคมไฟทำให้เห็นว่าอุโมงค์เส้นนี้ตรงไปยังส่วนลึก ปลายทางนั้นมีห้อง
