ข้าไปปากแล้วขบอย่างช้าๆ มองดูพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นไปบนฟ้า พลางกล่าวอย่างเหนื่อยล้าว่า “ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรีบลุกขึ้นยืนเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ประสีประสา มือทั้งสองข้างแนบชิดลำตัว กล่าวว่า “ต่อไปไม่กล้าแล้ว”
เขาเกือบต้องตายอยู่ในวัดกั่วเฉิง บทเรียนนี้ฝังลึกยิ่งนัก ขณะเดียวกันมันก็ทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดวันนั้นไป๋กุ่ยถึงไม่ยอมเผยตัว
ผู้พิทักษ์ชิงซาน ต่อให้เป็นเขาในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุดก็ยังรับมือได้ค่อนข้างลำบาก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านักพรตผู้นี้มันกลับเชื่องเหมือนแมวที่ถูกตอน เหตุใดมันถึงได้หวาดกลัวนักพรตถึงเพียงนี้?
สมณะอ้วนที่อยู่ในห้องครัวด้านหลังวัดกั่วเฉิงตายไปอย่างกะทันหัน ไม่มีโอกาสได้กินหมั่นโถวจิ้มเต้าหู้ยี้กับเนื้อย่างห่อใบงาอีกแล้ว
เหลาสุราที่อยู่ในเมืองไห่โจวแห่งนั้นเป็นสถานที่ิติดต่อที่ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินนัดหมายกับทางซีไห่เอาไว้ ใครจะไปคิดบ้างว่านั่นจะเป็นกิจการของปู้เหล่าหลินด้วยเช่นกัน
ทั่วทั้งใต้หล้า ไม่มีเรื่องใดที่เขาไม่รู้ จากทะเลตะวันตกไปจนถึงทะเลตะวันออก จากที่ราบหิมะไปจนถึงเกาะเผิงไหล ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนล้วนแต่อยู่ในสายตาของนัก
