วี่ยกล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยว่า “เจ้าเอาท่านไป๋กุ่ยกลับชิงซานไป”
จัวหรูซุ่ยงุนงง คิดในใจว่านี่คิดจะทำอะไร?
เจ้าล่าเยวี่ยมองว่าจิ๋งจิ่วพาท่านไป๋กุ่ยออกมาจากชิงซาน ก็เพื่อจะให้ป้องกันยอดฝีมือของอาจารย์ปู่ไท่ผิงที่จะมาสังหารตนเอง แต่ในเมื่อมันไม่ยอมลงมือ เช่นนั้นเก็บมันเอาไว้ข้างกายจิ๋งจิ่วก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่อยากให้จิ๋งจิ่วเห็นไป๋กุ่ยในตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นจนรู้สึกไม่มีความสุข
ตรงมุมเตียงมีเสียงแมวร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง ค่อนข้างน้อยใจ
จัวหรูซุ่ยเดินไปหน้าเตียง อุ้มมันขึ้นมา
แมวขาวตะปบไปตรงไหล่ของเขา เหลียวหน้ากลับไปมองเจ้าล่าเยวี่ย ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้งหนึ่ง
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งอยู่บนอาสนะ มองดูใบหน้าของจิ๋งจิ่ว ไม่สนใจมัน
จัวหรูซุ่นพลันสะดุ้ง ก้มหน้ามองดูกรงเล็บแมวที่แทงเข้าไปในหัวไหล่ของตน ในใจครุ่นคิดว่านี่มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?
……
……
ในวันที่เก้าหลังจากที่จัวหรูซุ่ยอุ้มแมวขาวออกมา จิ๋งจิ่วก็ตื่นขึ้นมา
ทุกอย่างล้วนเรียบง่าย คล้ายว่าเขาแค่หลับไปจริงๆ เท่านั้น มิได้มีอันตรายใดๆ
เขามองสีหน้าของเจ้าล่าเยวี่ยและหลิ่วสือซุ่ย รู้ว่าพวกเขา
