แต่คันฉ่องฟ้ากระจ่างที่เคยวางอยู่ตรงจุดที่หนาวเย็นที่สุดได้หายไปแล้ว!
กระแสจิตขยับเล็กน้อย ฉีหลินพลันพบอุโมงค์ใต้ดินเส้นนั้น
มันบินตามอุโมงค์ใต้ดินออกไป พบว่าที่นี่เป็นถ้ำแห่งหนึ่งที่อยู่ตรงชายขอบของเขาอวิ๋นเมิ่ง
ภายในถ้ำไม่มีสิ่งของอะไร เหลือเพียงไอพลังที่เบาบางอย่างมาก
อ๊ากก!
ฉีหลินส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น
ภายในถ้ำเกิดลมพายุคลุ้มคลั่ง ผนังหินที่มีข่ายพลังแนบติดอยู่เกิดการผุกร่อนลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นแผ่นบางๆ หลุดร่วงลงมา
……
……
เสียงคำรามของฉีหลินดังกระจายไปทั่วทั้งเขาอวิ๋นเมิ่ง
ไอหมอกทั้งหมดคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมา
ศิษย์สำนักจงโจวทุกคน รวมไปถึงอาจารย์ที่เก็บตัวอยู่ต่างเดินออกมาจากถ้ำ มองไปทางหุบเขาที่นักพรตเจ้าสำนักพำนักอยู่ คิดอย่างตกตะลึงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
ไอหมอกจับตัวเป็นหยดน้ำค้าง เกาะตัวอยู่บนใบไม้ คล้ายเพิ่งจะมีฝนตกลงมา
ไป๋เจ่าดึงนิ้วมือกลับมา ถูหยดน้ำค้างที่อยู่ตรงนิ้วอย่างแผ่วเบา ก่อนจะสลายกลายเป็นควันเบาบางสายหนึ่งไป
นางเดินไปริมผา ทอดมองไปทางทะเลตะวันออกที่ห่างไกล นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เมื่อสองปีก่อนนางคาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของฉีหลินคือสิ่งยืนยัน
