ฉ่อง จึงยิ่งรู้สึกระมัดระวัง
หลิ่วสือซุ่ยมองเห็นคันฉ่องสัมฤทธิ์นั้น กล่าวถามด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย “นี่มันคันฉ่องฟ้ากระจ่างจำลองหรือ?”
ตอนที่อยู่ในถ้ำที่อยู่ในส่วนลึกของหุบเขาหุยอิน คันฉ่องฟ้ากระจ่างที่เขาเคยเห็นนั้นเป็นข่ายพลังสัมฤทธิ์ที่มีขนาดประมาณห้าสิบจ้าง
ถงเหยียนกล่าวว่า “นี่คือคันฉ่องฟ้ากระจ่าง”
หลิ่วสือซุ่ยตกใจ มองดูเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าเอาคันฉ่องฟ้ากระจ่างติดตัวมาด้วยอย่างนั้นหรือ?”
ของวิเศษชั้นสวรรค์เหมือนอย่างคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนนั้นมีอยู่แค่ไม่กี่อัน ต่อให้ถงเหยียนเป็นศิษย์อัจฉริยะของสำนักจงโจว แต่สภาวะของเขาก็แค่ขั้นจิตก่อรูปเท่านั้น การที่นำเอาคันฉ่องฟ้ากระจ่างออกมายังโลกภายนอกนั้นมิได้ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายเลย ทำไมสำนักจงโจวถึงอนุญาตให้เขาทำเช่นนี้ได้?
ฮ่องเต้หมุนตัวมองไปทางคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ถอนใจพลางกล่าวว่า “ชีวิตเต็มไปด้วยทุกข์ ทุกคนล้วนมิอาจหนีพ้น”
ถงเหยียนไม่รู้ถึงสถานะของเขา เมื่อมองดูใบหน้าของเขาและรับรู้ได้ถึงกิริยาท่าทางของเขา ก็คล้ายจะคาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าวัดกั่วเฉิงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดจิ๋งจิ่วจึงได้
