อินซานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “เขาหมายความเช่นนี้ หรือว่าขี้เกียจจะสนใจเจ้า? อีกอย่าง เจ้ารู้หรือว่าข้าเป็นใคร?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้าเดาเอา”
นางเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ หลังตกตะลึงอยู่ครู่ก็รีบรักษาใจแห่งเต๋า ไม่นานก็เข้าใกล้ความจริง
อินซานกล่าวว่า “มิเสียทีที่เป็นคนที่ชอบกินหม้อไฟ เช่นนั้นทำไมตอนที่อยู่เมืองอวิ๋นจี๋ ผักที่อยู่ในหม้อถูกต้มจนจะเปื่อยแล้ว เจ้าก็ยังไม่ยอมให้ข้าได้กินสักคำ?”
นี่เท่ากับว่าเขายอมรับแล้วว่าตัวเองเป็นใคร
ทั้งๆ ที่คาดเดาได้แล้วว่าเขาเป็นใคร อีกทั้งยังได้รับการยืนยันแล้ว แต่เจ้าล่าเยวี่ยก็ยังนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่
แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่นางไม่มีทางลืมชื่อนั้น
อินซาน
หรือก็คือนักพรตไท่ผิง
“หากคิดตามช่วงเวลาที่เข้าสำนัก ข้าควรจะเรียนท่านว่าปรมาจารย์ ตอนนี้ควรจะเรียกท่านว่าอาจารย์ลุง…”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูสมณะหนุ่มที่นั่งพิงอยู่บนกิ่งไม้ นิ่งเงียบอยู่ครู่ก่อนจะกล่าวว่า “วันนี้คงจะต้องทำเรื่องที่ผิดทำนองคลองธรรมเสียแล้ว”
“ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรเสียพวกเจ้าก็ทำเรื่องแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว”
อินซานยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า “เพียงแต่เจ้าแน่ใจหรือว่าจะสามารถรั
