ยไม่เข้าสู่โลก? เพราะกังวลว่าจะถ่ายหนัก ก็เลยไม่กินข้าว เพราะกลัวว่าจะตาย ก็เลยไม่ยอมมีชีวิตอยู่?”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ท่านจะคิดอย่างไรมันก็ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าจะคิดอย่างไรมันก็ไม่เกี่ยวกับท่าน”
อินซานกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงไม่ชอบเจ้า? เพราะเจ้าคล้ายเขาเข้าไปทุกที อะไรก็ไม่สนใจ รู้จักแต่เพียงใช้กระบี่ปกป้องตัวเอง บำเพ็ญเพียรเพื่อบรรลุสภาวะ น่าเบื่อเป็นยิ่งนัก ธรรมวิถีอยู่ในใต้หล้า แล้วก็อยู่ในระหว่างมื้ออาหาร หนทางในการการดับอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ มันช่างหยาบกระด้างจริงๆ”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “นี่คือหน้าที่ของผู้บำเพ็ญพรต”
อินซานส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “ไม่ เจ้าถูกเขาพาเดินไปในทางที่ผิด เขารู้ว่าเดิมทีเจ้านั้นชอบกินหม้อไฟมาก แต่ดูแล้วตอนนี้คงจะไม่ได้ชอบแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ย “ท่านผิดแล้ว ตอนนี้ข้ายังคงชอบกินหม้อไฟอยู่”
สายตาของอินซานเปลี่ยนเล็กน้อย กล่าวว่า “หรือเขาไม่สนใจเจ้า?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดวงตาเขา พลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “เขาเคยบอกข้า ทุกคนล้วนแต่มีเส้นทางของตัวเอง ดังนั้นเขาไม่ชอบกินหม้อไฟ แต่ก็มิได้ห้ามข้าไม่ให้กินหม้อไฟ ส่วนท่านชอบกินห
