หมุนตัวไปด้วยบินไปด้วย ดูผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ แต่ความเร็วกลับมิได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ช่างน่ากลัวจริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเอ่ยนามที่เป็นความลับที่สุดของท่านอินเฟิ่งออกมา แสดงให้เห็นว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งอย่างมากกับชิงซาน!”
“ผู้อาวุโสช้าก่อน!”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวเสียงทุ้มต่ำ แต่กระบี่บินกลับมิได้ลดความเร็วแม้แต่น้อย ยังคงไล่ตามอีกฝ่ายไป
เงานกและลำแสงกระบี่บินผ่านหน้าผาและสวนผักที่อยู่ด้านล่างหน้าผา
ภายในสวนมีเสียงแอ๊ดดังขึ้น
นั่งคือเสียงคนเปิดประตู
“ทำไมหรือ?”
“ไม่มีอะไร”
……
……
แสงอาทิตย์เคลื่อนไปเล็กน้อย เงาต้นไม้ทอดยาวขึ้นหลายชุ่น ออกมาจากวัดกั่วเฉิงได้เจ็ดลี้กว่าแล้ว
แสงสีแดงหายไป เจ้าล่าเยวี่ยปรากฏกาย เหยียบกระบี่ลอยอยู่บนอากาศ มองไปทางไทรย้อยต้นใหญ่ที่อยู่ริมถนนหลวง
วันสุดท้ายของปีเก่า ผู้คนต่างอยู่ในบ้านรอฉลองปีใหม่ บนถนนไม่มีคน ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะตกใจหรือถูกลูกหลงจากการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญพรตจนเสียชีวิต
ในต้นไทรมีเสียงขลุ่ยที่ทอดยาวดังออกมา ความรู้สึกยินดีภายในเสียงขลุ่ยมิได้มากมายเหมือนการฉลองปีใหม่ คล้ายกำลังแสดงความยินดีแทนเจ้าหน้าที่ของกรมชิงเทียนเท่านั้น
อินซานนั่งอยู่บนกิ
