ำพูดของจิ๋งจิ่วเหมือนจะเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อน คล้ายมีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิม แต่ในสายตาของพวกลู่กั๋วกง ยิ่งสภาวะของจิ๋งจิ่วสูงขึ้น ชื่อเสียงบารมีมากขึ้น ความเป็นเซียนก็ยิ่งดูชัดเจนขึ้น พวกเขากังวลจริงๆ ว่าจิ่งจิ่วจะไม่สนใจเรื่องราวบนโลก เช่นนั้นพวกตนซึ่งเป็นคนที่จิ๋งจิ่วทิ้งเอาไว้บนโลกจะทำอย่างไร?
หลังลู่กั่วกงเดินออกไป หลิ่วสือซุ่ยก็ถูพื้นอีกรอบ เช็ดเอารอยเท้าที่เขาและจัวหรูซุ่ยทิ้งเอาไว้จนสะอาด
จิ๋งจิ่วกล่าวกับเขาว่า “พรุ่งนี้ค่อนข้างวุ่นวาย เจ้าหลบไปก่อน อย่าเพิ่งเข้ามา”
ถึงแม้คนที่เข้ามาร่วมพิธีการสักการะเจดีย์จะมีไม่มาก แต่กลับเป็นตัวแทนของสำนักใหญ่ๆ และราชวงศ์จิ่ง หากให้คนเหล่านั้นเป็นว่าหลิ่วสือซุ่ยที่เดิมควรจะอยู่ในคุกกระบี่ปรากฏตัวอยู่ที่นี่ มันอาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไร หลิ่วสือซุ่ยเองก็คิดเช่นนี้ จึงพยักหน้ารับคำ
เจ้าล่าเยวี่ยมองจิ๋งจิ่ว ในใจรู้ว่ามิใช่เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างแน่นอน
……
……
ในวันที่สอง พิธีสักการะเจดีย์เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ พิธีการต่างๆ นั้นไม่ได้ต่างอะไรกับการไปกราบไหว้ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วของคนธรรมดามากนัก เพียงแต่สมณะที่มาสวดมนต์อยู่ด้านนอกสวนจิ้งหยวนมีจำนวนค่อนข้างมา
