กเท่านั้น
จิ๋งจิ่วย่อมไม่เข้าไปร่วมงาน เขานั่งอยู่ในเรือนรับรองด้านนอกสวนจิ้งหยวน ฟังเสียงสวดมนต์ที่ลอยมาตามลม มองดูธงขาวที่ถูกลมหนาวพัดจนโบกสะบัด นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่รู้กำลังคิดอะไร
เจ้าล่าเยวี่ยต้มชาให้เขาถ้วยหนึ่ง จากนั้นเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเขา ไม่ได้บอกให้เขาออกไปแต่อย่างใด
คนที่มีสิทธิ์เข้าไปในสวนจิ้งหยวนและกราบไหว้เจดีย์หินองค์นั้นมีเพียงแค่หกคน
ได้แก่ขุนนางของราชสำนักคนนั้นกับลู่กั๋วกง จัวหรูซุ่ย ซีอี้อวิ๋น ไป๋เชียนจวินและศิษย์สำนักจงโจวที่สวมหมวกเหมยเม่า
สำนักตู้ไห่และสมณะต้าฉางยืนต้อนรับอยู่ด้านข้างเจดีย์ เมื่อเห็นศิษย์สำนักจงโจวคนนั้นยังคงสวมหมวกอยู่ในเวลานี้ จึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไร
ในเวลานี้ซีอี้อวิ๋นถึงได้รู้ว่าที่แท้ฮ่องเต้พระองค์ก่อนได้มาบวชเป็นพระอยู่ในวัดกั่วเฉิงจริงๆ อีกทั้งยังถูกฝังอยู่ที่นี่ด้วย จึงรู้สึกตกตะลึงเป็นที่สุด ในใจครุ่นคิดว่ามิน่าวัดกั่วเฉิงถึงได้มีสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับราชวงศ์
เมื่อเห็นสีหน้าของสมณะตู้ไห่และสมณะต้าฉาง เขาก็เหลียวหน้าไปมองดูศิษย์สำนักจงโจวที่สวมหมวกเหวยเม่า พลางกล่าวว่า “โปรดถอดหมวกด้วย”
สมณะวัดกั่วเฉิงเป็นเจ้าบ้านย่อมไม่สะดวกจะพูด
