หากไม่ได้เก็บตัวเป็นเวลานาน ทุกปีไป๋เจ่าจะมากินข้าวกับบิดามารดา ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแค่มื้อเดียวในหนึ่งปี ใต้ต้นไม้บนลานเมฆ
บนโต๊ะหินมีเพียงกับข้าวง่ายอยู่สองสามอย่าง ปลาย่างไม่ได้แตะ ดื่มสุราไปเพียงถ้วยเดียว นักพรตถานและนักพรตไป๋ก็จากไป
ไป๋เจ่านิ่งเงียบอยู่ครู่ จากนั้นเดินไปใต้ต้นไม้ ทอดตามองไปทะเลเมฆที่อยู่ด้านนอกหน้าผา ในใจครุ่นคิดว่าหากศิษย์พี่ถงเหยียนอยู่ที่นี่ก็คงจะคึกคักขึ้นมาบ้าง
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้ว การเก็บตัวถือเป็นเรื่องปกติ แต่นางยังคงรู้สึกกังวลเล็กน้อย เพราะถงเหยียนเก็บตัวกะทันหันเกินไป
นอกจากนี้นางยังกังวลใจเรื่องอื่นอีกเรื่องหนึ่ง
ยันต์เซียนอยู่ในมือจิ๋งจิ่ว แต่เขาอวิ๋นเมิ่งกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ โดยเฉพาะท่านแม่ที่ยังคงสงบนิ่งถึงเพียงนี้ นี่ทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
นางอยากจะเขียนจดหมายไปถามชิงซาน แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดไป พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นสะบัดแถบผ้าเบาๆ ไหมฟ้าสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนตกโปรยปรายลงมาราวหิมะ ปกคลุมลานเมฆเอาไว้
……
……
ถงเหยียนกำลังขุดหลุมอยู่ใต้ดิน ดินและเศษหินที่ขุดออกมาถูกเขาใช้วิชาบีบอัดเป็นก้อนอย่างเงียบๆ หลังขนาดหดเล็กลงแล้วก็ดันไปกองไว้ทั้งสอง
