ด้านอย่างเป็นระเบียบ ดูเหมือนหินลูกกลมๆ
ในอุโมงค์ไม่มีแสงไฟ ทุกที่ล้วนแต่อยู่ในความมืด ย่อมแยกไม่ออกว่าเป็นเวลากลางคืนหรือกลางวัน แต่เขาเป็นผู้บำเพ็ญพรต ย่อมต้องรู้ว่าเวลานี้ได้ผ่านมาปีกว่าแล้ว
อย่างไรเสียก็ยังต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะขุดลงไปถึงเส้นปราณแผ่นดิน เขาดูสงบนิ่งและสุขุม เพราะอย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่มีใครพูดคุยกับเขา
แรงกดดันที่คล้ายมีคล้ายไม่มีแต่กลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรสายนั้นยังคงอยู่ข้างหน้า อยู่ไกลออกไป อยู่สูงขึ้นไป
กิเลนฉีหลินไม่มีทางไปจากเขาอวิ๋นเมิ่ง ถ้าหากเขาเข้าใกล้คันฉ่องฟ้ากระจ่าง อีกฝ่ายจะต้องพบเห็นอย่างแน่นอน เช่นนั้นเมื่อถึงเวลานั้นจะทำอย่างไร? เรื่องที่คิดไม่ออกก็ไม่จำเป็นต้องไปคิด ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันแล้วกัน เขามองดูลำธารใต้ดินที่อยู่ตรงหน้าสายนั้น ในใจครุ่นคิดว่าตัวเองควรจะอาบน้ำเพื่อฉลองปีใหม่หน่อยหรือเปล่า?
……
……
ในส่วนลึกของหุบเขาแห่งหนึ่ง ก้อนเมฆลอยวน ย้อมแสงอาทิตย์จนกลายเป็นเหมือนสิ่งที่ดูคล้ายน้ำนมสีขาวนวล
ภายในเมฆหมอกมีเสาหินอยู่สิบกว่าเสา นักพรตไป๋ยืนมือไพล่หลังอยู่บนเสาหินแท่งหนึ่ง ทอดตามองออกไป ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เงาดำขนาดใหญ่เงาหนึ่งปรากฏขึ้นในส่วน
