ลึกของเมฆหมอก ราวกับจู่ๆ ก็มีภูเขาลูกหนึ่งปรากฏขึ้นมา
สัตว์เทพผู้พิทักษ์ของสำนักจงโจว กิเลนฉีหลิน
เมฆหมอกพลันปั่นป่วนขึ้นมา มืดสว่างสลับกัน กลายเป็นตัวอักษรแนวตั้งหลายแถวปรากฏขึ้นตรงหน้านักพรตไป๋
นั่นคือจิตจำแนกของกิเลนฉีหลิน
“ข้ารับรู้ได้ว่าจิตเซียนที่ท่านบรรพจารย์ทิ้งเอาไว้กำลังหายไป ถึงแม้เชื่องช้า แต่นี่เป็นเรื่องที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น ข้ารู้สึกกังวลใจ”
นักพรตไป๋ยังคงทอดตามองออกไป กล่าวว่า “ทางปู้เหล่าหลินแจ้งมาชัดเจน เขากำลังเรียนธรรมะอยู่ที่วัดกั่วเฉิง ไม่แน่อาจจะมีโอกาสทำสำเร็จได้จริงๆ”
หากมีคนสามารถมองเห็นภาพนี้จากบนท้องฟ้าได้ เขาก็จะเห็นว่านางกำลังมองไปทางตะวันออกเฉียงใต้
วัดกั่วเฉิงอยู่ทางนั้น
จิตของกิเลนกลายเป็นตัวอักษรอยู่ในเมฆอีกครั้ง “ข้าจะไปฆ่าเขา”
นักพรตไป๋กล่าวว่า “ความสัมพันธ์ของวัดกั่วเฉิงและชิงซานไม่แน่ชัด อย่าบุ่มบ่าม”
ภายในเมฆหมอกมีตัวอักษรปรากฏขึ้นมา “หรือพวกพระเหล่านั้นจะกล้าลงมือกับข้า?”
นักพรตไป๋กล่าวว่า “เจ้าเป็นบรรพบุรุษของสำนักข้า ตามกฎสำนักห้ามไม่ให้ออกไปจากสำนัก ยกเว้นแต่จะสละร่าง”
ภายในเมฆเงียบสงบไปครู่ จากนั้นครู่หนึ่งมีตัวอักษรปรากฏขึ้นมาแถวหนึ่ง
“แค่ฆ่าเจ้าพวกนี้ได้
