ก็ควรจะทำตามวิธีของข้า! ข้าไม่อาจปล่อยให้เขามีโอกาสที่จะหลอมยันต์เซียนแม้เพียงเล็กน้อย มิฉะนั้นถ้าให้เขาได้ยันต์เซียนไป มันจะกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่!”
ฉีหลินโมโหเป็นอย่างมาก
เมฆหมอกที่อยู่ในส่วนลึกของหุบเขาปั่นป่วน
ตัวหนังสือแต่ละตัวที่ปรากฏออกมาเหล่านั้นเป็นเหมือนดั่งมีด ทั้งแหลมคม และเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง
……
……
เวลาหลั่งไหลไปเร็วกว่าพู่กันของนักกวี
แต่กว่าที่จะรับรู้ได้ถึงเวลาที่ไหลไปเหมือนสายน้ำเหล่านั้น สิ่งที่ควรจะหายมันก็ได้หายไปแล้ว
เพียงพริบตา จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยก็มายังวัดกั่วเฉิงได้ห้าปีแล้ว
ในช่วงนี้จิ๋งจิ่วนับวันจะยิ่งเงียบขึ้น สีหน้าก็ยิ่งขาวซีด แต่สายตากลับยิ่งเปล่งประกาย ภายใต้ดวงตามีแสงสีทองปรากฏขึ้นมาลางๆ ช่วยแต่งเติมให้ใบหน้านั้นยิ่งดูงดงามเย้ายวนขึ้นกว่าเดิม
อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันปีใหม่
ในคืนวันนั้นจิ๋งจิ่วจะเขียนธรรมะบทสุดท้าย พยายามหลอมยันต์เซียนทั้งหมด
หากเขาทำสำเร็จ พลังเซียนอันไร้ขีดจำกัดที่อยู่ในยันต์เซียนวัฒนะจะกลายเป็นของเขาทั้งหมด
หากล้มเหลว เขาจะถูกจิตเซียนกลืนกิน และอาจจะกลายเป็นหุ่นเชิดของสำนักจงโจวได้ทุกเมื่อ
เจ้าล่าเยวี่ยไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดจิ๋งจ
