่บนโต๊ะเหล่านั้น คิดถึงเรื่องเหล่านี้ รู้สึกว่าน่าเบื่อเป็นอย่างมาก
……
……
ถงเหยียนยังคงขุดโพรงอยู่ใต้ดิน
มิได้ทำเรื่องอะไรอื่นนอกจากเรื่องนี้
……
……
เมฆหมอกลอยวน ร่างกายของกิเลนฉีหลินปรากฏขึ้นลางๆ จิตจำแนกกระเพื่อม กลายเป็นตัวหนังสือปรากฏขึ้นมา
“ข้ารับรู้ได้ว่าเขาหลอมยันต์เซียนไปอีกหน่อยแล้ว หากไม่รีบหยุดเขา แผนการของเจ้าไม่เพียงแต่จะไม่กลายเป็นจริง แต่มันจะทำให้เขาได้ประโยชน์อย่างมากด้วย”
นักพรตไป๋ยืนอยู่บนเสาหินท่ามกลางสายลมที่พัดมา มองไปทางวัดกั่วเฉิง นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าเคยบอกแล้ว ตามกฎสำนัก เจ้าไม่สามารถออกไปจากจงโจวได้”
ฉีหลินแสดงอักษรขึ้นมาในเมฆ “ข้าสามารถจำแลงกายได้”
นักพรตไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ตัวเจ้าที่สะกดสภาวะเอาไว้ พลังมีไม่ถึงหนึ่งในร้อยของร่างเดิม”
ภายในหมอกมีตัวหนังสือปรากฏขึ้นมาอีกแถว
“แต่ก็เพียงพอที่จะฆ่าเขาได้! ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้พลังของข้าจะถูกสะกดเอาไว้ แต่ร่างศักดิ์สิทธิ์มิอาจถูกทำลาย ไม่มีใครสามารถทำให้ข้าบาดเจ็บได้!”
นักพรตไป๋ดึงสายตากลับมา กล่าวว่า “ไม่ได้”
“ชางหลงตายเพราะเขา ข้าจะต้องฆ่าเขาให้ได้! ในเมื่อแผนการของเจ้าไม่ได้ผล อย่างนั้นตอนนี้
