กครั้ง แล้วเริ่มซ่อมเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้น
สมณะต้าเฉิงเดินเข้าไปกวาดใบไม้ในสวน มองดูเขาที่เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ จึงยิ้มเล็กน้อยพลางคิดในใจ ศิษย์ชิงซานเหล่านี้ช่างน่าสนใจจริงๆ
“ใบไม้ที่กวาดไปแล้วทุกวันขนเอาไปไว้ที่ไหนขอรับ? ไต้ซือ ต่อไปเรื่องพวกนี้เดี๋ยวข้าจัดการให้แล้วกันขอรับ”
หลิ่วสือซุ่ยรับรู้ได้ถึงสายตาของสมณะต้าฉางที่มองมาที่ตน ด้านหนึ่งก็ซ่อมเก้าอี้ไม้ไผ่ไป อีกด้านหนึ่งก็กล่าวว่า “ได้ยินคุณชายบอกว่าเมื่อก่อนท่านเป็นรองเจ้ากรมวัดไท่ฉาง คิดไม่ถึงว่าพอออกบวช ฉายาทางธรรมจะเป็นต้าฉาง ต่างกันเพียงจุดเดียว[2] ช่างน่าสนใจจริง”
สมณะต้าฉางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย คิดในใจว่าเรื่องแบบนี้มีอะไรน่าสนใจ จึงไม่คิดจะสนใจคนผู้นี้อีก ถือไม้กวาดไม้ไผ่กวาดใบไม้ต่อ
หลิ่วสือซุ่ยเหลียวหน้ากลับมามอง ก่อนกล่าวอย่างเป็นห่วงว่า “ไม้กวาดของท่านดูค่อนข้างเก่าแล้วเหมือนกัน วันนี้ข้าเอาไม้ไผ่มาพอดี ถ้ายังไงข้าทำไม้กวาดด้ามใหม่ให้ท่านดีไหมขอรับ”
สมณะต้าฉางจนปัญญา ในใจครุ่นคิดว่ามิน่าจิ๋งจิ่วถึงอยากจะให้เจ้าเรียนปิดวาจา
ที่ผ่านมาหลิ่วสือซุ่ยไม่จำเป็นต้องมีคู่สนทนาเวลาพูด เขายังคงก้มหน้าก้มตาซ่อมเก้าอี้ไม้ไผ่ กล่าวพึม
