เจ้าล่าเยวี่ยมองดูเจดีย์หินที่ดูธรรมดานั้น ในใจครุ่นคิด ใครจะรู้ได้ว่าฮ่องเต้องค์ก่อนจะถูกฝังอยู่ที่นี่?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตั้งแต่เล็กเขาชอบใช้ชีวิตเรียบง่าย หากไม่เป็นเพราะไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็คงไม่มีทางเป็นฮ่องเต้อยู่ที่เมืองเจาเกอนานขนาดนั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมามองเขา กล่าวถามว่า “เพื่อนที่ท่านมาหาก็คือเขา?”
ตอนที่อยู่บนยอดเขาเสินม่อ จิ๋งจิ่วเคยบอกว่าเพื่อนของเขาคนนั้นตายไปแล้ว
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ถึงแม้จะไม่ถูกต้องนัก แต่ในใจข้า เขานั้นเป็นเหมือนเพื่อนมาโดยตลอด”
สายตาของเจ้าล่าเยวี่ยมองไปยังมือซ้ายที่กำแน่นของเขา กล่าวว่า “เขาจะช่วยท่านได้อย่างไร?”
“ข้ามาที่นี่เพียงไม่กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่มา ข้าจะรู้สึกสงบเป็นที่สุด”
จิ๋งจิ่วมองดูเจดีย์หินองค์นั้น สายตาสงบนิ่ง มองไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
สิ่งที่ยากลำบากที่สุดในการหลอมยันต์เซียนนั้นมิใช่พลังเซียนที่ทรงอานุภาพ หากแต่เป็นจิตเซียนที่ไป๋เริ่นทิ้งเอาไว้
จิตเซียนที่แท้จริงไม่สามารถถูกพลังเต๋าบนโลกมนุษย์ทำลายได้ มันจะค่อยๆ ปนเปื้อนใจแห่งเต๋าเหมือนฝนฤดูในใบไม้ผลิที่ชุ่มชื้นในเวลากลางคืน เหมือนดังเปลวเทียนที่ส่องสว่างเสาคาน
ใจแห่งเต๋าและ
