ใจแห่งฌานล้วนแต่คือใจ ใจที่นิ่งดั่งน้ำถึงจะสามารถต้านทานการปนเปื้อนนี้ได้
เจดีย์หินเล็กๆ องค์นี้ อาทิตย์ตกดินในป่าเจดีย์ วัดเก่าที่อยู่ใต้อาทิตย์อัสดง เสียงระฆังทำวัตรเช้าภายในวัด เสียงไหวเอนของป่าสนสามารถช่วยให้ใจเขาสงบได้ จากนั้นก็นำจิตเซียนสายนั้นไปยังที่สถานที่แห่งการทำลาย
นี่ก็คือเหตุผลที่จิ๋งจิ่วมายังวัดกั่วเฉิง
แมวขาวลืมตาตื่นขึ้นมา มองดูสวนที่สงบเงียบ รู้สึกงุนงงและตื่นเต้น
มันเงยหน้าสูดดมอากาศ ไม่รู้ว่าดมได้กลิ่นอะไร มันค่อยๆ สงบลง จากนั้นปีนลงมาจากบนตัวจิ๋งจิ่ว
มันไม่ได้กระโดดกลับไปในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ย หากแต่ค่อยๆ เดินไปบนอาสนะที่อยู่ตรงหน้าเจดีย์หินองค์เล็กองนั้น นอนขดตัวเองเป็นวงกลมพร้อมกับหลับตา เข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันอันหอมหวานอีกครั้ง
เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ก่อนกล่าวว่า “ความจริงข้าคิดมาตลอดว่าการหลอมยันต์เซียนนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีทางทำได้ แต่ตอนนี้รู้สึกมั่นใจขึ้นมาหน่อยแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ตอนนี้สภาวะของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “อีกไม่ไกลก็ถึงคเนจรระดับกลางแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เร็วเกินไปไม่ใช่ว่าจะดี หลังจากนี้หยุดลงก่อน สง
