บลงก่อน ฟังธรรมที่วัดกั่วเฉิงสักสองสามปี”
สำหรับเขาแล้ว สภาวะของเสี่ยวล่าเยวี่ยใกล้จะไล่ตามตัวเองทันแล้ว เช่นนั้นก็ย่อมต้องถือว่าเร็วเกินไป
หากเป็นเรื่องอื่น เจ้าล่าเยวี่ยจะต้องเชื่อฟังเขาอย่างแน่นอน แต่เรื่องนี้กลับมิได้เป็นเช่นนั้น นางกัดริมฝีปากดื้อรั้น ไม่ยอมพูดอะไรออกมา
ในอดีตก่อนที่จะเข้ามายังชิงซาน นางได้มองปรมาจารย์อาจิ่งหยางเป็นต้นแบบและเป็นเป้าหมายที่ต้องไล่ตาม รู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถอยู่ร่วมยุคสมัยกับอัจฉริยะเช่นนี้ได้ ตอนนี้ไม่ง่ายเลยถึงจะมีโอกาสเช่นนี้ นางไหนเลยจะยอมพลาดได้
จิ๋งจิ่วรู้ว่าในใจของสาวน้อยกำลังคิดอะไรอยู่ จึงยื่นมือไปลูบหัวของนางพลางกล่าวว่า “คัมภีร์ของสำนักฌานนั้นค่อนข้างน่าสนใจ สือซุ่ยเรียนแล้ว เจ้าเองก็น่าจะเรียนไปหน่อย มันมีประโยชน์กับเจ้า”
บางทีอาจเป็นเพราะเสียงที่สงบนิ่งของเขาค่อนข้างมีความน่าเชื่อถือ แล้วก็อาจเป็นเพราะมือของเขามีความอบอุ่น ในที่สุดเจ้าล่าเยวี่ยจึงยอมตอบตกลง จากนั้นกล่าวถามว่า “วันไหนไปหาหลิ่วสือซุ่ย
จิ๋งจิ่วไม่เข้าใจ ตัวเองเพิ่งจะได้เจอกับสือซุ่ยที่เขาอวิ๋นเมิ่งเมื่อไม่นานมานี้ เรื่องที่ควรจะสั่งก็สั่งไปหมดแล้ว ยังจะไปหาเขาทำไมอีก?
เมื่อเห็นสีห
