ไอเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสี่ยวเหอรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก
ภายในตำหนักฌานที่อยู่ริมป่าเจดีย์ อินซานเองก็กำลังอ่านคัมภีร์ธรรมะอยู่
ที่นี่อยู่ห่างจากตำหนักแสดงธรรมและสวนจิ้งหยวนค่อนข้างไกล ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีความรู้ทางธรรมะที่ลึกซึ้ง ไม่จำเป็นต้องไปฟังไต้ซือเหล่านั้นบรรยายธรรม จึงไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน
นอกจากอ่านคัมภีร์ธรรมะแล้ว สิ่งที่อินซานทำบ่อยที่สุดก็คือนั่งอาบแดดฤดูหนาวอยู่บนบันไดหินด้านหน้าตำหนักฌาน
เรื่องที่ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินทำบ่อยที่สุดก็คือแอบไปกินเนื้อด้านนอกวัด เขามักจะกินจนปากเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน
บางครั้งอินซานจะหยิบขลุ่ยกระดูกขึ้นมาเป่าบทเพลงที่ไม่มีเสียง
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินยืนอยู่ด้านหลังเขา ลูบจมูกที่เป็นสีแดง ทอดตามองออกไปไกล คิดอะไรอยู่ในใจอย่างเงียบๆ
อินซานไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วอยู่ที่นี่
จิ๋งจิ่วก็ไม่รู้ว่าอินซานอยู่ที่นี่
ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เป็นตำนานของชิงซานหรือเรียกได้ว่าเป็นตำนานที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในวัดกั่วเฉิงเช่นนี้โดยที่ต่างฝ่ายไม่รู้ว่าอีกฝ่ายก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน
ในวันหนึ่ง อินซานเงยหน้ามองไปด้านนอกป่าเจดีย์ ทันใดนั
