ห็นคนที่ปูเสื่อนอนอยู่บนพื้นได้
คนเหล่านี้ล้วนแต่เป็นคนป่วยที่เดินทางมาขอให้สมณะวัดกั่วเฉิงรักษาอาการป่วยให้ มีสมณะที่สวมชุดสมณะแบบเรียบง่ายเดินไปเดินมาอยู่ในนั้น
กระบี่เหล็กบินลงมาตรงหน้าต้นไม้ที่อยู่ด้านหน้าวัดกั่วเฉิง
แมวขาวกระโดดลงมาจากอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ย ขาทั้งสี่ยืดเหยียดไปบนพื้น เอวและแผ่นหลังกดลง บิดขี้เกียจอย่างเต็มที่
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปหิ้วมันขึ้นมาวางไว้บนไหล่ มันรู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงปีนสูงขึ้นไปอีก
เมื่อเห็นชายหลังคาวัดสีเหลืองที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เจ้าล่าเยวี่ยจึงถามว่า “หมอต้องมีเมตตา สมณะต้องก้าวผ่านความทุกข์ยาก อันนี้ข้าเข้าใจได้ แต่มันจะไม่เสียเวลาบำเพ็ญเพียรของพวกเขาหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “สิ่งที่สำนักฌานฝึกคือใจ สำหรับสมณะที่ยึดถือวิถีนี้แล้ว นี่ก็คือการบำเพ็ญเพียร ดีกว่าการไปนั่งอ่านแต่คัมภีร์มากนัก”
“คุณชายน้อยท่านนี้พูดมีเหตุผล ดูแล้วจะต้องเป็นศิษย์ของสำนักใหญ่ที่ไหนสักแห่งแน่…”
สมณะที่ทำหน้าที่ต้อนรับแขกของวัดกั่วเฉิงเดินยิ้มแย้มเข้ามา
การบำเพ็ญพรตมีผลลัพธ์ จิ๋งจิ่วยังคงเป็นเหมือนเด็กหนุ่มชุดขาวเมื่อในอดีต ใบหน้าเองก็มิได้มีการเปลี่ยนแปลง
เมื่อเห็นใบหน้าของเขา สมณะที
