นักฌานและห้องสวดมนต์ที่พวกเขาเดินผ่านมาแล้วกลับค่อนข้างใหม่
สมณะต้อนรับแขกพาพวกเขามาส่งหน้าตำหนักฌาน แต่ไม่กล้าที่จะเข้าไป
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเดินเข้าไปในตำหนักฌาน มองเห็นสมณะแก่รูปหนึ่งกำลังกวาดใบไม้อยู่
สมณะแก่รูปนั้นก็คือสมณะต้าฉางที่พวกเขาตามหา
สมณะต้าฉางรู้สึกแปลกใจ กล่าวถามว่า “ทั้งสองท่านมาหาอาตมามีเรื่องใด?”
จิ๋งจิ่วมองดูสมณะแก่รูปนี้ คิดถึงตัวเขาเมื่อสามร้อยปีก่อน จึงกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ข้าคิดจิ๋งจิ่ว ฮ่องเต้น่าจะเคยตรัสกับท่านแล้ว”
สมณะต้าฉางขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าท่านกับฝ่าบาทมีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่เดิมข้าก็จัดการเรื่องราวต่างๆ แทนฝ่าบาทอยู่แล้ว ท่านแค่บอกมาก็พอ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าจะมาฝึกฌานที่นี่”
สมณะต้าฉางตกใจเล็กน้อย กล่าวถามว่า “ที่นี่?”
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจเขาอีก หากแต่เหยียบใบไม้เดินเข้าไปยังด้านหลังตำหนักฌาน
ที่นี่มีห้องภาวนาอยู่หลายห้อง มีบึงน้ำอยู่สองแห่ง รอบๆ มีทางเดิน ภายในส่วนที่เจดีย์เล็กๆ อยู่องค์หนึ่ง
เจดีย์องค์เล็กๆ องค์นั้นทำขึ้นมาจากหินปูน บนผิวมีตะไคร่เกาะอยู่เล็กน้อย ดูไม่สะดุดตาอะไร
จิ๋งจิ่วยืนอยู่หน้าเจดีย์อย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรเป็นเวลา
