ทั้งสองท่านมาด้วยเหตุอันใด?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “หาคน”
สมณะต้อนรับแขกคิดในใจ ความสัมพันธ์ระหว่างวัดของตัวเองและชิงซานนั้นมิได้พิเศษอะไร มีเพียงฉานจึที่มีสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับยอดเขาเสินม่อ จึงรีบกล่าวว่า “ฉานจึไปเมืองไป๋เฉิง”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้ามาหาสมณะต้าฉาง”
สมณะต้อนรับแขกอยากจะตบปากตัวเองสักสองที เขาก้มศีรษะยื่นมือออกมา คิดว่าหลังจากนี้จะไม่พูดอะไรอีก
เมื่อพาจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเดินเข้าไปในวัด สมณะต้อนรับแขกรูปนี้ก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง จึงรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด
เพราะสมณะต้าฉางนั้นเป็นผู้อาวุโสที่อาศัยอยู่ในวัดด้านหลังอย่างสันโดษ โลกภายนอกน้อยคนนักที่จะรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
แต่ในเมื่ออาจารย์ที่อยู่ในวัดมิได้ห้ามอะไร เขาก็ย่อมไม่ทำอะไร
เดินผ่านอารามส่วนหน้า ทะลุผ่านทางหินในป่าที่เงียบสงบ ภายป่าสนที่โอนเอนไปมามีป่าเจดีย์อยู่แห่งหนึ่ง
จิ๋งจิ่วมองไปทางนั้น
เดินต่อไปอีกเป็นเวลานาน มาถึงส่วนที่ลึกที่สุดของวัดกั่วเฉิง ป่าที่นี่ยิ่งเงียบสงัด กระทั่งเสียงนกก็ไม่มี ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นตำหนักฌานแห่งหนึ่ง
ขนาดของตำหนักฉานนั้นไม่ใหญ่นัก ตัวอาคารก็ค่อนข้างเก่าแก่ แต่เมื่อเทียบกับตำห
