เจ้าล่าเยวี่ยพลางกล่าวถามว่า “เหตุใดต้องสะกดเจตน์กระบี่เอาไว้?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “จัวหรูซุ่ยอาวุโสน้อยกว่า ข้าสู้กับเขามันก็เหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็ก อีกทั้งยังใช้กระบี่มิคำนึงอีก แบบนั้นมันยิ่งไม่ยุติธรรม”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ความคิดวุ่นวายเช่นนี้ เวลาอยู่ข้างนอกอย่าได้มี”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “หากเป็นศัตรู ย่อมต้องสังหารในกระบี่เดียว”
จิ๋งจิ่วชื่นชอบคำพูดแบบนี้ เขายื่นมือไปลูบศีรษะนาง พบว่ายังเปียกอยู่เล็กน้อย
มือของเจ้าล่าเยวี่ยหดกลับเข้าไปในแขนเสื้อ คล้ายกำลังหยิบอะไรอยู่
จิ๋งจิ่วมิได้สังเกต เขาโบกมือขวาเบาๆ ปล่อยบางอย่างออกมา
เจ้าล่าเยวี่ยเกิดความรู้สึกระแวงอย่างรุนแรง
นางมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้น
หลิวอาต้าเองก็ระวังตัวขึ้นมา ขนบนร่างกายพองออก
มันได้กลิ่นของสิ่งเหล่านั้น นั่นมันพวกยุงที่อยู่ในคุกสะกดมารมิใช่หรือ!
เสียงแปะเบาๆ ดังขึ้น จักจั่นเหมันต์ร่วงตกลงมาจากในขนแมวที่พองออก ก่อนหน้านี้ตอนที่หลิ่วฉือยังอยู่ มันตกใจตัวจนตัวแข็ง ไหนเลยจะกล้าโผล่มา แต่ในเวลานี้มันตกลงมาบนพื้น มันมองขึ้นไปบนอากาศอย่างใคร่รู้ ดวงตาประหลาดกึ่งโปร่งแสงหมุนไปมาไม่หยุด คล้ายกำลังจ้องมองอะไรบางอย่างอยู่
จิ๋งจิ่ว
