รู้สึกแปลกใจ คิดไม่ถึงว่าเจ้าด้วงจากในที่ราบหิมะจะสามารถมองเห็นยุงเหล่านั้นได้ด้วย
แต่แน่นอน จักจั่นเหมันต์อาจมิได้มองเห็นยุงเหล่านั้น หากแต่ใช้พลังงานความร้อนรับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย
เขารู้สึกว่าน่าสนใจ จึงกล่าวกับจักจั่นเหมันต์ว่า “หากเจ้าสามารถดูแลพวกมันได้ ข้าจะให้เจ้าใช้”
จักจั่นเหมันต์ตกตะลึง จากนั้นพลิกตัว หันท้องไปหาจิ๋งจิ่วเพื่อแสดงถึงการเชื่อฟังและสำนึกขอบคุณ
จากนั้นขาที่เรียวเล็กของมันก็เสียดสีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงดังแซ่กๆ ฟังดูไพเราะ คล้ายเสียงเคาะเบาๆ ของหยกเนื้ออ่อน
……
……
ไป๋กุ่ยฟุบหมอบอยู่นอกถ้ำ
จักจั่นเหมันต์พายุงเหล่านั้นเฝ้าอยู่รอบๆ
ข่ายพลังปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อเปิดออก
ไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดจะได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเจ้าล่าเยวี่ยหลังจากนี้
แม้แต่หลิ่วฉือและหยวนฉีจิงก็ทำไม่ได้
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้ามีบางเรื่องจะพูดกับเจ้า”
เจ้าล่าเยวี่ยพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
ภายในถ้ำที่เงียบสงบมีเพียงพวกเขาสองคน
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นั่ง”
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งลงด้านหน้าเขา
เวลาอยู่ด้านนอก การวางตัวของนางกับจิ๋งจิ่วยังคงเป็นธรรมชาติเหมือนอย่างที่ผ่านมา แต่เมื่ออยู่กันตามลำพัง นางกลับเชื่อฟังจิ๋งจิ่วมา
