ดียวกัน นางกล่าวว่า “ข้าจะไปพบอาจารย์อา แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่?”
หยวนฉวี่เอาใบไม้ที่อยู่ในมือมอบให้แก่นาง จากนั้นกล่าวว่า “ช่วยข้าเอาจดหมายไปส่งหน่อยสิ เอาไปวางไว้ด้านล่างก้อนหินที่คืนนั้นเจ้ากับข้าไปดูดาวกัน”
ศิษย์น้องอวี้ซานแลบลิ้นออกมาอย่างเขินอาย กล่าวว่า “ข้าขี้เกียจสนใจแล้วว่าท่านกับอาจารย์ในยอดเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน ท่านไปส่งเองเถอะ ข้าจะไปยอดเขาเสินม่อ”
หยวนฉวี่ถอนใจพลางกล่าวว่า “อาจารย์อาเกียจคร้านขนาดนั้น แล้วจะรับศิษย์เพิ่มได้อย่างไร ต่อให้เจ้าอยากจะเปลี่ยนยอดเขาก็ไม่มีใครรับหรอก”
บนใบหน้าของศิษย์น้องอวี้ซานเต็มไปด้วยความมั่นใจ นางกล่าวว่า “ในงานชุมนุมสืบทอดกระบี่ครั้งนั้น อาจารย์อาจิ๋งเป็นคนให้ข้าเข้ามาเป็นศิษย์ยอดเขาซั่งเต๋อ เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่สนใจข้า”
หยวนฉวี่กล่าวอย่างจนปัญญา “อย่าดื้อน่า อย่างน้อยวันนี้ก็อย่าเพิ่งไป อาจารย์อาอารมณ์ดูไม่ค่อยดี กำหมัดอยู่ตลอดเวลา ดูแล้วเหมือนอยากจะต่อยคน”
อวี้ซานลืมตาโต ในใจครุ่นคิดว่าถึงแม้อาจารย์อาจะเย็นชา แต่เขาก็ไม่เคยอารมณ์เสียใส่ใครมาก่อน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
หยวนฉวี่กล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ข้าไม่รู้ อาจารย์ก็เก็บตั
