วฉือไม่รู้ว่าควรจะตอบคำพูดของจิ๋งจิ่วอย่างไร เมื่ออยู่ต่อหน้าศิษย์รุ่นหลังอย่างกู้ชิงและหยวนฉวี่ เขาก็ไม่สะดวกที่จะใช้คำพูดแบบนั้นตอกกลับไป จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนแล้วจากไป
ในขณะที่กู้ชิงกับหยวนฉวี่กำลังตกตะลึง แมวขาวก็เดินเข้ามาคลอเคลียอยู่ที่ขาของจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร มือขวาจึงยื่นนิ้วชี้ออกไป เขียนอะไรบางอย่างไปบนใบไม้ใบหนึ่งที่อยู่บนพื้น จากนั้นหยิบมันขึ้นมาโดยที่มือมิได้สัมผัส เตรียมจะมอบมันให้แก่พวกวานร แต่เมื่อครุ่นคิดเล็กน้อยก็มอบมันให้กับหยวนฉวี่พลางกล่าวว่า “เอาไปให้หยวนฉีจิง”
หยวนฉวี่ตื่นเต้นเล็กน้อย เขามองดูใบหน้าที่มีรอยยิ้มเล็กน้อยของกู้ชิง จากนั้นมองดูดวงตาที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของท่านไป๋กุ่ย ในใจครุ่นคิดว่าตอนนี้ไม่ต้องเสแสร้งอะไรแล้ว?
เขาขี่กระบี่บินออกไปจากยอดเขา แต่ไม่กล้าตรงไปยังสถานที่เป้าหมาย หากแต่บินลงมาหยุดอยู่ที่ตีนเขาตามกฎของยอดเขาซั่งเต๋อ จากนั้นเดินขึ้นไปบนเขา
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็มองเห็นศิษย์น้องอวี้ซานที่พุ่งทะยานลงมาราวพายุหิมะ จึงรู้สึกตกใจเล็กน้อยพลางกล่าวถามว่า “ศิษย์น้อง นี่เจ้าจะไปไหน?”
ศิษย์น้องอวี้ซานเองก็ตกใจเช่นเ
