พวกเขาไม่เคยพบเห็นเจ้าสำนักมาก่อน แต่ในตอนที่เข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก พวกเขาได้เคยเห็นรูปเหมือนที่อยู่ในหอเล็กแห่งนั้น จะมีศิษย์ชิงซานคนไหนกล้าลืมใบหน้านั้นได้?
หลิ่วฉือบอกให้พวกเขาลุกขึ้น เตรียมจะกล่าวให้กำลังใจพวกเขาอย่างอ่อนโยนสักสองสามประโยค
ตอนนี้กู้ชิงมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ภายหน้าอาจจะได้เป็นอาจารย์ของฮ่องเต้ ส่วนเด็กหนุ่มแซ่หยวนจากจังหวัดเล่อลางก็มีความเป็นมา….
บนยอดเขาพลันมีเสียงใบไม้ถูกเหยียบแตก
แมวขาวก้าวเดินออกมาจากในถ้ำ ขนยาวของมันถูกหวีจนดูเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของหยวนฉวี่หรือว่าจักจั่นเหมันต์ที่อยู่ในซ่อนอยู่ในขนมันตัวนั้น
ฝีเท้าของท่านไป๋กุ่ยแห่งชิงซานไร้ซึ่งซุ่มเสียง การที่เหยียบใบไม้จนแตกย่อมเป็นเพราะมันจงใจจะเตือนทุกคนว่าหันมามองข้าสิ หันมามองข้าสิ
หลิ่วฉือมองดูมัน ก่อนจะมองไปทางจิ๋งจิ่วแล้วกล่าวว่า “เป็นถึงผู้พิทักษ์ของชิงซาน จะให้มันมาคอยเฝ้ายอดเขาให้ท่านไม่ได้นะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ผู้พิทักษ์ชิงซาน ไม่คอยเฝ้าข้า แล้วจะให้ไปเฝ้าใคร?”
แมวขาวดวงตาหรี่เล็กลง ในใจครุ่นคิดว่าพวกเจ้าอาจารย์อากับศิษย์หลานไม่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันแล้วหรือ? ช่างน่าเบื่อจริงๆ
หลิ่
