้นไป แสดงความดูถูกและการท้าทายออกมาอย่างชัดเจน
คนที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินเฉาเทียนอยู่ที่นี่ เหล่าปีศาจไหนเลยยังจะกล้ารั้งอยู่อีก พวกมันต่างคุกเข่ายอมศิโรราบ ไม่กล้าเป็นศัตรู ปีศาจบางตัวรีบมุดลงไปใต้ดิน หลบหนีไปตามเส้นปราณแผ่นดินด้วยกลัวจะถูกกระบี่ฟันตาย
เมฆกระบี่กลับมารวมตัวกันใหม่ แอบซ่อนร่างของทั้งสองคนเอาไว้ในท้องฟ้า
จิ๋งจิ่วคิดถึงภาพจัวหรูซุ่ยยืนพิงผนังอย่างเกียจคร้าน ในใจรู้สึกเสียดาย จากนั้นกล่าวว่า “ศิษย์ของเจ้าคนนั้นไม่เลว เพียงแต่นับวันจะยิ่งเหมือนเจ้าเข้าไปทุกที”
หลิ่วฉือกล่าวอย่างเฉยชา “ศิษย์เหมือนอาจารย์มีปัญหาตรงไหน?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าเคยชินกับการเตรียมการทุกอย่างให้พร้อมค่อยลงมือ เหมือนอย่างในอดีต แบบนั้นไม่ได้ ก็เหมือนกับวิถีของจงโจว มันไม่มีความเด็ดขาด”
คำวิจารณ์นี้ตรงไปตรงมา โดยเฉพาะที่บอกว่าเหมือนวิถีของจงโจว สำหรับศิษย์ชิงซานแล้วนี่คือเรื่องที่ไม่อาจยอมรับได้
หลิ่วฉือกระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ “อย่างนั้นท่านมาเป็นเจ้าสำนัก?”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างไม่ลังเล “ไม่เอา”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “อย่างนั้นท่านก็อย่าพูดมาก”
ท้องฟ้าพลันเงียบสงบขึ้นมา
ไกลออกไปมีเสียงร้องของห่านป่าดังขึ้น
……
