……
เดินทางผ่านอวี้จวิ้น แล้วก็ผ่านฮว่าหยาง แม่น้ำจั๋วที่ัตัดผ่านมณฑลหนานเหอเป็นเหมือนดั่งเส้นโคลน ชิงซานอยู่เบื้องหน้า
แผ่นดินพลันยกตัวสูงขึ้น ยอดเขาจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา ไอหมอกไหลทะลักออกจากหมู่ยอดเขา เมื่อมาถึงหน้าภูเขาก็กลายเป็นก้อนเมฆ กลืนกินเมืองทั้งเมืองเอาไว้
เมื่อมองจากบนฟ้า เมฆหมอกเหล่านั้นดูคล้ายแถบผ้าสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วน พลิ้วไหวอยู่ระหว่างหมู่ยอดเขาเขียวขจี ดูงดงามเป็นยิ่งนัก
หลังจากไป๋เจ่ากลับมาฝึกวิชาอีกครั้ง ตรงแขนของนางก็มีแถบผ้าสีขาวห้อยตกลงมา เวลาที่พุ่งทะยานออกไปดูช่างอ่อนช้อย คล้ายดั่งเซียนจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น
องค์หญิงแคว้นฉินก็เหมือนจะแต่งกายเช่นนี้
จิ๋งจิ่วพลันคิดขึ้นมาได้ว่าในดินแดนแห่งความฝันก็เหมือนจะมีหม้อไฟอยู่เช่นกัน แต่กลับไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างนั้น จึงกล่าวว่า “ข้าจะลงไปกินหม้อไฟ”
หลิ่วฉือเลิกคิ้วพูดอะไรไม่ออก ในใจครุ่นคิดว่าในมือท่านกำยันต์เซียนเอาไว้อยู่ ชิงซานอยู่ตรงหน้า แต่ไม่ยอมรีบกลับไป กลับยังจะกินหม้อไฟอีก?
ในเมืองอวิ๋นจี๋มีเหลาสุราอยู่หลายแห่ง แต่เหลาสุราที่มีห้องส่วนตัวแล้วขายหม้อไฟด้วยกลับมีอยู่ไม่มาก ดังนั้นจิ๋งจิ่วจึงยังคงพาหลิ่วฉือกลับไป
