กระบี่พิณวิจิตรที่แหวกอากาศพุ่งออกไปได้วกกลับมาใหม่ สายพิณเล็กๆ หลายสิบสายปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ในตอนที่สายพิณถูกเก็บไปครั้ง ร่างของนางและจิ๋งจิ่วอยู่บนยอดเขาที่อยู่เบื้องหน้าแล้ว
ฟางจิ่งเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ตัวเขาเองก็มีได้อยากรั้งอยู่ที่นี่อีก จึงสั่งให้ศิษย์ชิงซานมารวมตัวกัน จากนั้นขี่กระบี่ออกไป
……
……
ที่ว่าออกไปนั้นมิใช่ออกไปจากเขาอวิ๋นเมิ่ง หากแต่ออกไปจากหุบเขาหุยอิน
พอได้ยันต์เซียนก็จากไป แบบนั้นมันดูจะข่มเห่งน้ำใจคนอื่นไปเสียหน่อย แล้วก็ดูไม่ค่อยมีมารยาท ก็เหมือนอย่างความเห็นที่นกชิงเหนี่ยวเคยมีให้แก่จิ๋งจิ่ว
ลำแสงกระบี่สว่างวาบ ศิษย์ชิงซานกลับมายังเรือนลอกคราบ
ฟางจิ่งเทียนสีหน้าเคร่งเครียด เขาเดินไปตามทางเดิน ไปยังด้านหลังหน้าผา มาถึงหน้าห้องของจิ๋งจิ่ว
หนานว่างนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าประตูห้อง
สายพิณกระบี่ที่มองไม่เห็นสายวางกระจายอยู่รอบๆ ล้อมห้องนี่เอาไว้
ฟางจิ่งเทียนมองเห็นภาพนี้ จึงกล่าวถามว่า “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หนานว่างกล่าว “เขาไม่ยอมพูด”
ฟางจิ่งเทียนกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าเพิ่งจะรู้ว่าเขาคิดจะเอายันต์เซียนมอบให้แก่สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยจริงๆ”
