ศ อยู่สูงกว่าเก้าอี้ไม้ไผ่ครึ่งฉื่อ
บริเวณหน้าผาด้านนอกรั้วมีเสียงดังขึ้นมา คล้ายมีคนกำลังปีนหน้าผาขึ้นมา
หนานว่างและจิ๋งจิ่วมิได้ขยับ เพราะรับรู้ได้ว่าคนที่มาคือใคร
จิ๋งจิ่วยังคงนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่
หนานว่างยังคงลอยอยู่กลางอากาศ
หลิ่วสือซุ่ยปีนขึ้นมาบนยอดเขา เมื่อเห็นภาพแปลกประหลาดเช่นนี้ เขาจึงเหม่อลอยไปครู่ก่อนจะได้สติขึ้นมา
“คารวะอาจารย์อาหนาน คารวะคุณชาย”
เขาคุกเข่าลงไปกับพื้นพลางโขกศีรษะไปหกที
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ที่ให้เจ้ามาก็เพราะอยากดูว่าเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง แต่เห็นเจ้าปีนผาขึ้นมาได้สบายๆ เช่นนี้ ดูแล้วก็น่าจะไม่เป็นอะไร อย่างนั้นก็กลับไปเถอะ”
หลิ่วสือซุ่ยงุนงง ในใจครุ่นคิดว่าตอนอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน ท่านตะโกนบอกข้าว่ามิให้ไปไหนไกลไม่ใช่หรือ ไม่ง่ายเลยกว่าที่ตนเองจะหลบออกมาที่นี่ได้ แล้วทำไมถึงจะให้กลับไปแล้วล่ะ? คนซื่อไม่ได้หมายความว่าไม่ฉลาด เขาคิดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วว่าคุณชายจะต้องมีเรื่องอย่างแน่นอน ไม่แน่อาจจะเจออันตรายอะไรบางอย่าง ไม่อย่างนั้นเหตุใดอาจารย์อาหนานถึงต้องมาเฝ้าอยู่ที่นี่”
เขากล่าวว่า “ข้าจะอยู่ปกป้องคุณชายขอรับ”
จิ๋งจิ่วมองเขา
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจความหมายของเขา แต
