่ก็ยังลังเล
“ข้าจะเฝ้าเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง รีบกลับไปยังที่ของเจ้าเถอะ”
หนานว่างกล่าวด้วยสีหน้าขึงขังเล็กน้อยว่า “ลูกศิษย์ที่เดิมควรจะสำนึกผิดอยู่ในคุกกระบี่กลับมาเดินฉุยฉายอยู่ข้างนอก หากคนอื่นรู้เข้า แล้วอาจารย์ของชิงซานจะสั่งสอนลูกศิษย์ได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าสำนักเป็นคนเรียกเขามา”
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าเป็นดั่งที่อาจารย์อาหนานว่าจริงๆ คุณชายได้ยันต์เซียนมาแล้ว ตัวเองควรจะรีบกลับไปยังวัดจะดีกว่า
ในขณะที่เตรียมจะจากไป เขาเหลือบมองเห็นว่าเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นสึกหรอไปไม่น้อยแล้ว จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “ตรงนั้นข้ามีปลูกไม้ไผ่เอาไว้บ้าง ให้ข้าทำตัวใหม่ให้ไหมขอรับ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ก็ดี”
หลิ่วสือซุ่ยปีนรั้ว ก่อนจะไต่หน้าผากลับลงไปทางเดิม
เมื่อคิดถึงบทสนทนาก่อนหน้า ไม่รู้เพราะเหตุใดหนานว่างจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ นางส่งเสียงเหอะเย็นยะเยือก พลางกล่าวว่า “แล้วศิษย์อีกคนของเจ้าไปอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ?”
จิ๋งจิ่วรู้ว่านางหมายถึงกู้ชิง จึงกล่าวว่า “ข้าให้เขากลับไปก่อนแล้ว”
หนานว่างเลิกคิ้ว กล่าวว่า “เจ้ารู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะชนะตั้งแต่ก่อนเข้าไป แล้วก็รู้ว่ายันต์เซี
