มรรคาและแสดงความห่วงใย
หลิ่วสือซุ่ยกลับไปยังแท่นชมการประลองของศิษย์สำนักอู๋เอินเหมิน ไม่มีใครสังเกตเห็น
ศิษย์สำนักชิงซานอย่างเยาซงซานและเหลยอี้จิงพากันแสดงความตื่นเต้นยินดี พวกเขาเดินเข้ามาหาจิ๋งจิ่วพลางกล่าวว่า “อาจารย์อาเล็กแข็งแกร่งยิ่งนัก”
จิ๋งจิ่วพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง จากนั้นหมุนตัวเดินเข้าไปหาเซ่อเซ่อที่อยู่ใต้ต้นไม้พลางกล่าวว่า “กระดิ่งของเจ้าใช้ดีมาก”
เซ่อเซ่อยื่นมือเรียกกระดิ่งกลับเข้าไปในแขนเสื้อ ก่อนจะกล่าวอย่างภูมิใจว่า “กระดิ่งของข้าย่อมต้องใช้ดีอยู่แล้ว อย่าลืมเรื่องที่รับปากข้าไว้ก็พอ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพิ่มให้อีกห้าคน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเซ่อเซ่อพลันเปล่งประกายขึ้นมา ในใจคิดว่าฆ่าเพิ่มอีกห้าคน เช่นนั้นคงไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องตนแล้วกระมัง?
ศิษย์สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายนางฟังสิ่งที่นางคุยกับจิ๋งจิ่วไม่รู้เรื่อง สีหน้าดูสับสน
จิ๋งจิ่วมองนางพลางกล่าวว่า “เจ้าชื่ออะไร?”
ศิษย์สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดคุยกับตน นางมองดูใบหน้าเขา ทำอะไรไม่ถูก พูดอะไรไม่ออก
“แย่งสิทธิ์เข้าร่วมประลองของคนอื่นไปจนได้ยันต์เซียนมา แต่กลับจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของอีกฝ่าย นี่
