ดม้วนหนังสือ กวาดตามองดูเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างเย้ยหยันว่า “ล้วนแต่เป็นปัญหาน่าเบื่อที่พวกคนแก่คุยกัน”
อวิ๋นซีกล่าวว่า “ฝ่าบาทคิดอยากจะกลายเป็นเจ้าแห่งใต้หล้า พระองค์ก็ต้องรู้ว่าพระองค์ควรจะแบกรับอะไรบ้าง”
แต่ไหนแต่ไรมาการปกครองใต้หล้านั้นมิใช่การนึ่งปลา แต่ถึงกระนั้นก็ต้องระวัง อย่าได้สะบัดกระทะตามใจชอบ
ฮ่องเต้จะวางตำแหน่งตัวเองบนประวัติศาสตร์อย่างไร จะกำหนดเป้าหมายที่ตัวเองไล่ตามบนโลกนี้อย่างไร สำหรับทุกคนในใต้หล้าแล้ว นี่ล้วนแต่เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างมาก
ฮ่องเต้แคว้นฉินเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ปัญหาเหล่านี้ ข้าพเจ้าแก้ไขไม่ได้”
อวิ๋นซีถอนใจออกมา พลางกล่าวว่า “เช่นนั้นวันนี้ก็พอแค่เพียงเท่านี้แล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่จำเป็นต้องคุยเรื่องที่ว่าหากรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งก็จะไม่มีไฟสงคราม ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข โลกสงบสุขอะไรนั่นอีก
แล้วก็ไม่จำเป็นต้องคุยเรื่องสงครามที่ไม่เป็นธรรม วีรบุรุษออกมาปกป้องใต้หล้าอะไรพวกนั้นอีก
ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง
หนทางแตกต่างกัน ก็ยากร่วมมือกันได้
ผู้คนบนโลกจะต้องคิดไม่ถึงแน่นอนว่าการเจรจาที่เป็นที่คนทั้งโลกจับตามองจะจบลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้
ฮ่องเต้แคว้นฉินพลันกล่าวว่า “จริงอยู่ที่ข้าพเจ้าไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่ท่านอาจารย์เสนอมาเหล่านี้ได้ แต่ข้าพเจ้าสามารถจัดการคนที่เสนอปัญหาได้”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ อวิ๋นซีพลันยิ้มอย่างสบายๆ ขึ้นมา จากนั้นลุกขึ้นยืนพลา
