แล้ว ยังมีความผิดแปลกๆ บางอย่างที่กระทั่งหน่วยสืบสวนและจับกุมในตอนนั้นก็ยังคิดไม่ออก
เมื่อไทเฮาได้เห็นความผิดเหล่านั้น สีหน้ายิ่งดูแย่ สุดท้ายก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้อีก นางตบโต๊ะหนังสือเสียงดัง โยนพู่กันที่อยู่ในมือทิ้ง
จุดสีแดงสาดกระเซ็นไปบนกำแพง ดูสวยงามราวดอกเหมย
“นี่มันบ้าบออะไรกัน!”
สุดท้ายไทเฮาได้อนุมัติโทษเพียงแค่ไม่กี่ข้อ
หลักๆ แล้วก็เป็นโทษทำนองหยาบคายไร้มารยาท ไม่ซื่อสัตย์ต่อฮ่องเต้
แต่ไม่ว่านางจะอนุมัติโทษออกมากี่ข้อ เหอจานก็ต้องถูกจารึกชื่อลงไปในประวัติศาสตร์ แน่นอนว่าย่อมต้องเป็นชื่อเสียงที่ไม่ดี
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางจึงเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
นางมายังสวนดอกไม้ โบกมือบอกให้นางกำนัลที่ถือร่มออกไป ก่อนจะเดินมายังใต้ต้นเกาลัดต้นนั้น
ที่นี่คือสถานที่ที่พวกเขาเคยมายืนอยู่
หิมะตกลงบนตัวนาง
นางทอดตามองออกไป ขอบตาค่อยๆ แดงขึ้น
…………………………………………………
