ฝ่าบาทของเหอกงกงนั้นมีแค่เพียงพระองค์เดียว
ฮ่องเต้น้อยทราบถึงจุดนี้ดี เขาพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่นว่า “ถ้าข้าเป็นลูกจิ้งจอกที่เลี้ยงไม่เชื่อง แล้วท่านล่ะ?”
เหอจานช่วยเขาพับมุมผ้าห่มให้เรียบร้อย มิได้กล่าวกระไร
ฮ่องเต้น้อยหอบหายใจพลางกล่าวว่า “ข้าเคารพท่านมาหลายปีเหมือนดั่งอาแท้ๆ แต่….ก็ยังไม่อาจทำให้ท่านใจอ่อนได้ ท่านไม่เคยคิดที่จะให้ข้ามีชีวิตจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่…นั่นสิ…ก็เหมือนอย่างคนที่อยู่นอกวังพวกนั้นพูดกัน ท่านจะฆ่าข้า แล้วก็เปลี่ยนฮ่องเต้คนใหม่ขึ้นมา รอเขาโตขึ้นหน่อย เขาก็จะตายไปด้วยเหตุผลที่น่าประหลาด เมื่อถึงตอนนั้นท่านก็เปลี่ยนฮ่องเต้องค์ใหม่อีกคน เพราะอย่างไรซะ…อย่างไรซะ…ราชวงศ์ก็มีเด็กอยู่มากมายอยู่แล้ว”
เหอจานกล่าวว่า “การเลือกเด็กมาเป็นฮ่องเต้นั้นเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก ไม่ใช่สิ่งที่ข้าอยากจะทำ”
ไม่รู้ว่าฮ่องเต้น้อยเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เขาตะโกนอย่างโกรธแค้นว่า “แต่แบบนั้นท่านก็จะได้เป็นฮ่องเต้ตลอดไป!”
เหอจานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าผิดแล้ว ที่ข้าจะฆ่าเจ้ามิได้เป็นเพราะว่าข้าอยากจะเป็นฮ่องเต้ หากแต่เป็นเพราะเจ้าไม่ยอมรับพ่อของเจ้า”
เสียงของฮ่องเต้น้อยค่อยๆ เบาลง เขากล่าวพึมพำว่า “แต่ข้าไม่ใช่ลูกของฮ่องเต้องค์ก่อน….กระทั่งหน้าเขาข้าก็ยังไม่เคยเจอ”
“เจ้าไม่ผิด แต่เขาเป็นเพื่อนของข้า เจ้าไม่ยอมเป็นลูกของเขา เขาก็จะไร้ซึ่งผู้สืบทอด”
เหอจานกล่าวว่า “ข้าก็ได้แต่ต้องเลือกฮ่อ
