ม่มีเหตุผลเลยแม้แต่น้อย
ขุนนางบางคนถึงขนาดกำลังคิดว่า หรือว่าหน่วยสืบสวนและจับกุมจะทำให้ผู้คนโกรธแค้นมากเกินไป ผลสุดท้ายเลยถูกสวรรค์ลงทัณฑ์?
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! คนตั้งมากขนาดนี้หายตัวไปพร้อมกัน แต่พวกเจ้ากลับสืบอะไรไม่ได้เลย!”
ไทเฮาเลิกม่านมุกอย่างโกรธเกรี้ยว ยืนอยู่ตรงหน้าขุนนางเหล่านั้น ด่าทอว่า “หรือข้ายังจะหวังให้คนไร้ประโยชน์อย่างพวกเจ้าดูแลประเทศได้อีก!”
เหอจานหายตัวไป ตามหลักแล้วนางควรจะรู้สึกโล่งใจ รู้สึกยินดี แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด นางกลับรู้สึกทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว
โดยเฉพาะในช่วงเวลากลางดึก เมื่อนางคิดถึงการจากไปของเหอจาน ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยว
หลังผ่านไปหลายวัน ในที่สุดก็สืบได้เบาะแสอะไรบางอย่าง มหาบัณฑิตคนปัจจุบันเข้าวังติดต่อกันเป็นเวลาหลายคืน คุกเข่าอยู่ตรงหน้าตั่ง กล่าวรายงานข้อมูลที่ได้รับมาให้ไทเฮาทราบ
ทั่วทั้งแคว้นจ้าวต่างรู้ว่าในส่วนลึกของทะเลสาบผิงหูอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นมีโจรน้ำที่ดุร้ายอยู่กลุ่มหนึ่ง ถึงแม้ทัพเรือของราชสำนักจะเคยออกกวาดล้างมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรอีกฝั่งได้ กลายเป็นว่าต้องเสียเรือไปไม่น้อยแทน
หลังจากที่เหอจานได้พาคนในหน่วยสืบสวนและจับกุมหายไปไม่นาน จู่ๆ โจรน้ำกลุ่มนั้นก็ออกไปจากทะเลสาบผิงหู เรือลำใหญ่ร้อยกว่าลำล่องผ่านทางน้ำเข้าไปยังแคว้นฉี จากนั้นออกไปสู่ทะเลตะวันออกก่อนจะหายตัวไป
ตอนนี้มาคิดดูแล้ว ตอนนั้นเหอ
