การทำดีเหล่านั้น แผนการเหล่านั้น ขันทีและองครักษ์ที่อยู่ในมือเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสิ่งหลอกลวง
ก็เหมือนอย่างตำแหน่งฮ่องเต้ที่เขานั่งมาเป็นเวลาไม่กี่ปีนี้ ดูแล้วคล้ายความฝันสีขาวดำที่แปลกประหลาด
เรื่องที่เขาทำเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่เหอจานอนุญาตให้เขาทำ รวมไปถึงเรื่องที่เขาสังหารบัณฑิตผู้นั้นด้วย
เหอจานนั่งอยู่บนม้านั่งกลมที่อยู่ตรงหน้าตั่ง มองดูเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าไม่สนใจว่าวิธีการของเจ้าจะโหดร้ายเพียงใด ความคิดจะชั่วร้ายเพียงใด แล้วก็ไม่สนใจเรื่องที่เจ้าไปสังหารบัณฑิตผู้นั้นแล้วป้ายความผิดมาให้ข้า เพราะเดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องที่ข้าอยากจะสอนเจ้าอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่อยากจะเห็นเจ้านั่งอยู่บนบัลลังก์อีกแล้ว”
ในดวงตาของฮ่องเต้น้อยเผยให้เห็นแววตาเย้ยหยัน เขากล่าวว่า “หรือเมื่อก่อนเจ้ายินดีที่จะเห็น?”
เหอจานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าพูดถูก เพียงแต่เรื่องราวในครั้งนี้ทำให้ข้ามีคำอธิบายต่อฝ่าบาทได้”
………………………………………..
