ของมัน”
เหอจานถอนใจ กล่าวว่า “เจ้ามิได้กลายเป็นบัณฑิตที่รู้แต่เพียงหนังสือจริงๆ ด้วย”
อวิ๋นซีมองเขานิ่งๆ พลางกล่าวถามว่า “ท่านรู้จักข้า?”
เหอจานยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “ได้ยินว่าเจ้าลืมเรื่องราวทั้งหมด ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ”
อวิ๋นซีไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก เขากล่าวด้วยสีหน้าสบายๆ ว่า “ในเมื่อข้าไม่เคยจำเรื่องเหล่านั้นได้ ก็มิอาจถือว่าลืมได้”
เหอจานกล่าวว่า “คำพูดนี้มีเหตุผล อย่างไรเสียก็ต้องขอบคุณที่เจ้ามา”
เขาขอบคุณที่อวิ๋นซีมามอบทางลงให้แก่ตนเอง ทำให้เรื่องนี้เข้าสู่ช่วงต่อไปได้อย่างรวดเร็ว
สำหรับบัณฑิตจากโรงเรียนหลวงและเหล่าขุนนางที่ถูกปล่อยออกมาแล้ว พวกเขายิ่งรู้สึกขอบคุณอาจารย์อวิ๋นซี
หลังผ่านเรื่องนี้ไป ชื่อเสียงและบารมีของอาจารย์อวิ๋นซีก็ยิ่งสูงขึ้น จนคล้ายจะกลายเป็นภูเขาที่สูงใหญ่ลูกหนึ่ง แน่นอนว่าเหอจานมิได้ใส่ใจ
ในขณะที่ทุกคนต่างคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงเช่นนี้ ในที่สุดเหอกงกงก็เผยจุดอ่อนออกมา ถึงเวลาที่กลุ่มคนที่สนับสนุนฮ่องเต้จะได้ดำเนินการต่อไป….
ฮ่องเต้น้อยองค์นั้นก็ถูกยาพิษเข้า
พิษชนิดนั้นมิได้รุนแรง มิได้เหมือนสุราแรงฤทธิ์ แล้วก็มิคล้ายมีด
ยาพิษค่อยๆ ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขาอย่างช้าๆ ไม่ได้ทำให้เกิดความเจ็บปวดอะไร เพียงแต่ทำให้อ่อนแอและมีความรู้สึกสับสนมึนงงเท่านั้น
ในเวลานี้เอง เขาถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตนเองเตรียมการมาเป็นเวลาหลายปีนั้นไม่ได้มีประโยชน์ใดๆเลย
