ว่าเหอกงกงจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ฉลาดเท่าไรนัก การรับมือหลังจากที่เกิดเรื่องก็ค่อนข้างอ่อนแอปวกเปียก คล้ายกับราชสีห์ที่ค่อยๆ แก่ตัวลง ไม่ได้มีความน่าหวาดกลัวอีก
เพียงแต่เหอกงกงกุมอำนาจมาเป็นเวลาหลายปี สะสมบารมีเอาไว้มากมาย ขุนนางส่วนใหญ่ยังคงไม่กล้าเคลื่อนไหว คิดอยากจะดูต่อไปก่อนว่าสถานการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร
ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเท่าไหรนัก ในคืนวันนั้นเหอจานก็มีการตอบสนองออกมา
องครักษ์เสื้อแดงควบม้าไปตามตรอกซอกซอยภายในเมืองหลวง เสียงฝีเท้าม้าที่ดังเหมือนห่าฝนทำให้ผู้คนรู้สึกใจสั่น
ขันทียอดฝีมือหลายสิบคนถือหนังสือที่เหอจานเขียนด้วยลายมือตัวเอง ผลักประตูเข้าไปในคฤหาสน์หลังแล้วหลังเล่า
ภายใต้การสั่งการของทหารหลวง แม่ทัพรวมสิบสี่คนถูกจับเข้าคุก เจ้าหน้าที่ควบคุมประตูเมืองถูกจับกุม ในนั้นมีสองคนที่ถูกฆ่าตายเพราะขัดขืน
รุ่งเช้าวันที่สอง ข้าหลวงประจำเมืองหลวงลาออก โรงเรียนหลวงถูกปิด บัณฑิตที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จำนวนเจ็ดสิบเก้าคนถูกจับกุม
ในการประชุมราชการช่วงเช้าไม่มีเงาของฮ่องเต้น้อย ด้านหลังม่านมุกไม่มีใคร เหอกงกงที่น้อยครั้งจะปรากฎตัวอยู่ในการประชุมก้าวออกมาจากในเงามืด มายืนอยู่ตรงหน้าท้องพระโรง
เขามองดูเหล่าขุนนางพลางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เรื่องที่พวกเจ้าอยากให้ข้าตายนั้นเข้าใจได้ แต่ก่อนที่ฆ่าข้าตาย หวังว่าพวกเจ้าจะรู้หน้าที่ตัวเองเสียหน่อยนะ”
หนังสือที่ร่ำเรียนก็เป็นคัมภีร
