์ปราชญ์ ข้าวที่กินก็เป็นข้าวหลวง มิใช่ขุนนางทุกคนที่จะทนรับการเหยียดหยามเช่นนี้ได้ ขุนนางบางคนลุกขึ้นแล้วก้าวออกมา ต่อว่าเหอกงกงอย่างรุนแรง
ขุนนางเหล่านั้นถูกเหล่าองครักษ์หามออกไปโบยด้านนอกท้องพระโรงต่อหน้าทุกคน ผ่านไปไม่นานก็มีขุนนางคนหนึ่งถูกโบยจนตาย
ในเวลานี้เรื่องราวอยู่ในขั้นวิกฤติรุนแรง เหล่าขุนนางเดินออกมาจากท้องพระโรงด้วยความโกรธแค้น เมื่อออกมาถึงหน้าพระราชวังก็คุกเข่าลงไปกับพื้น ส่งเสียงร่ำไห้ระงม โหยหาถึงฮ่องเต้พระองค์ก่อน…..
……
……
ภายในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้น้อยมองดูเหอจานด้วยใบหน้าขาวซีด ในดวงตามีความรู้สึกหวาดกลัวและแค้นเคือง เขากล่าวเสียงเบาว่า “เรื่องนี้จะต้องถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์!”
เหอจานกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “เจ้าคิดว่าข้าสนใจ?”
ชื่อของเขาจะต้องถูกจารึกลงไปในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน มีชื่อเป็นขุนนางทรราชไปอีกหมื่นปี
ฮ่องเต้น้อยฝืนสงบสติอารมณ์ กล่าวว่า “ต่อให้ข้าจะทำอะไรไม่ถูกไปบ้าง แต่ขุนนางและบัณฑิตเหล่านั้นมิรู้เรื่องราว ขอได้โปรดเมตตา”
เหอจานกล่าวว่า “จะปล่อยพวกเขาออกมาเป็นเรื่องง่าย ขอเพียงฝ่าบาทตรัสออกมาประโยคเดียวก็พอ”
ส่วนจะให้พูดอะไร ทุกคนต่างทราบดี
ฮ่องเต้น้อยจ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าว “นั่นคือพ่อของข้าพเจ้านะ!”
เหอจานกล่าว “กระหม่อมไม่คิดเช่นนี้”
ฮ่องเต้น้อยโมโห กล่าวเสียงสั่นว่า “ถึงอย่างไรข้าพเจ้าก็ยังเป็นฮ่องเต้ ไยท่านต้องบีบบังคับถึงเพียงนี้ด้วย?”
