เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงล้วนแต่มองเห็นเหตุการณ์นองเลือดภายในวังเสียนหยางครั้งนี้ ไม่พลาดรายละเอียดใดๆ แม้แต่น้อย รวมไปถึงบทสนทนาสุดท้ายของไป๋เชียนจวินและจัวหรูซุ่ยด้วย
เมื่อเห็นซากศพที่กองเกลื่อนกลาดเต็มพื้นและจัวหรูซุ่ยที่นั่งอยู่ในนั้นโดยไร้ลมหายใจ ด้านนอกหุบเขาหุยอินเงียบสงัดไปเป็นเวลานาน
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตต่างครุ่นคิดถึงบทสนทนานั้นอย่างเงียบๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล สำนักจงโจวและสำนักชิงซานล้วนแต่เป็นผู้นำแห่งโลกบำเพ็ญพรต แต่นิสัยและวิธีการจัดการเรื่องราวกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง สำนักจงโจวเน้นหนักเรื่องการเข้าสู่โลก พยายามทำให้อิทธิพลของตนเองแทรกซึมไปทั่วทุกมุมของโลกมนุษย์ผ่านทางราชสำนัก ขุนนางและกองทัพ พยายามจะนำเผ่าพันธุ์มนุษย์ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า แต่สำนักชิงซานกลับไม่สนใจเรื่องราวภายนอก จนกระทั่งในตอนที่จำเป็นต้องลงมือ ถึงจะลงมือ อย่างเช่นการที่ให้ศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างออกไปฆ่าปีศาจ ขจัดมารและฆ่าคน….
ลูกศิษย์ของทั้งสองสำนักยังคงดำเนินชีวิตและจัดการเรื่องราวต่างๆ ในโลกของคันฉ่องฟ้ากระจ่างตามนิสัยความเคยชินนี้ เรียกได้ว่าในดินแดนแห่งความฝันและโลกแห่งความเป็นจริงนั้นไม่มีอะไรต่างกันนัก นี่ทำให้หลายๆ คนรับรู้ได้ถึงความหมายอันลึกซึ้ง แล้วก็ยิ่งรู้สึกใคร่รู้ว่าสุดท้ายแล้วฝั่งไหนจะเป็นผู้ชนะในงานชุมนุมแสวงมรรคาครั้งนี้และได้รับยันต์เซียนวัฒนะอันล้ำ
