ครักษ์เสื้อแดงเคลื่อนออกไป บัณฑิตผู้นั้นก็มิอาจยืนอยู่ได้อีก ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง หากมิเป็นเพราะถูกคนที่กรูเข้ามารุมล้อมเอาไว้ เกรงว่าเขาคงล้มลงไปกับพื้นแล้ว เมื่อได้ยินเสียงชื่นชมที่ดังขึ้นมาจากรอบด้าน มองเห็นสีหน้านับถือของผู้คน บัณฑิตก็รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องเป็นอย่างมาก เขาพยายามฝืนสงบสติอารมณ์ ประกบมือคารวะ พลางกล่าวคำพูดปลุกใจที่ทรงพลังอีกหลายประโยค
บัณฑิตวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านนอกฝูงชน มองดูภาพนี้พลางส่ายศีรษะ เดินนำกลุ่มคนสามสี่คนที่ดูเหมือนนักเรียนออกไป ในวันเดียวกันนี้พวกเขาได้ขอค้างพักแรมที่สำนักปัญญาชนแห่งหนึ่ง หลังเสร็จสิ้นการเรียนการสอน เหล่านักเรียนก็อดพูดคุยถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาใหม่ได้ ทุกคนต่างพูดว่าการเดินทางครั้งนี้นับว่าโชคไม่เลวเลย เพิ่งจะมาถึงเมืองหลวงของแคว้นจ้าวก็ได้เห็นภาพแบบนี้แล้ว
จะพูดคุยก็เปลี่ยนเป็นถกเถียง สุดท้ายย่อมต้องกลายเป็นโต้เถียง เหล่านักเรียนโต้แย้งกันอย่างดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายจึงได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางบัณฑิตวัยกลางคนผู้นั้น
วัยกลางคนผู้นั้นมีความอดทนเป็นเลิศ สีหน้าสุขุมเยือกเย็น เขาก็คือท่านอาจารย์อวิ๋นซีที่ได้รับความนับถือจากผู้คน
เหล่านักเรียนอยากจะรู้คำตอบของเขา และเชื่อว่าคนอื่นบนโลกเองก็อยากรู้เช่นเดียวกัน
รวมไปถึงฮ่องเต้น้อยของแคว้นจ้าวด้วย
………………………………………………………
