ชี้แจงด้วย!”
ไม่มีใครคิดว่าเหอกงกงจะตอบคำถามนี้ ถึงแม้ทุกคนจะรู้ว่าเขาคิดอะไร
คำถามเช่นนี้ทันทีที่ตอบกลับไปก็เท่ากับเป็นการเปิดฝาที่ครอบเตาไฟเอาไว้ เปลวไฟจะลุกโชนขึ้นมาอย่างง่ายดาย
วิธีที่ดีที่สุดก็คือมองแต่ไม่เห็น ฟังแต่ไม่ได้ยิน
แต่ไม่ว่าใครต่างก็คิดไม่ถึง ทุกคนที่อยู่บนท้องฟ้าต่างได้ยินเสียงของเขา “เหอเจียนอ๋องเป็นจวิ้นอ๋อง จะมีสิทธิ์เข้าไปอยู่ในศาลบูรพกษัตริย์ได้อย่างไร?
บัณฑิตผู้นั้นตกตะลึงเป็นอย่างมาก สีหน้าพลันเผยให้เห็นสีหน้ายินดี เขารีบตะโกนว่า “แต่เขาเป็นพระบิดาของฝ่าบาท!”
เสียงของเหอกงกงยังคงราบเรียบ “ฝ่าบาททรงมาเป็นบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้พระองค์ก่อน มิได้มีความสัมพันธ์ฉันพ่อลูกกับเหอเจียนอ๋องอีก”
บัณฑิตผู้นั้นยิ่งรู้สึกว่าวันนี้ตนเองจะต้องมีชื่อเสียงอย่างมากแน่นอน ใบหน้าแดงเรื่อ คล้ายดื่มสุราจนเมามาย กล่าวเสียงดังว่า “กงกงท่านมิอาจมีบุตรได้ ย่อมไม่ทราบถึงหลักธรรมความสัมพันธ์ระหว่างคน แล้วท่านมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินเรื่องนี้?”
บนถนนเงียบสงัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ไม่ว่าใครต่างก็นึกว่าบัณฑิตผู้นี้จะต้องตายแน่นอน หรือไม่ก็ถูกจับขังเข้าคุก แล้วถูกตัดแขนตัดขา แล่เนื้อเถือหนัง
สายตาที่องครักษ์เสื้อแดงและขันทียอดฝีมือเหล่านั้นมองดูบัณฑิตคล้ายกับคนตายคนหนึ่ง
จากนั้นเรื่องที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
เหอกงกงมิได้พูดอะไรอีก สั่งให้รถเดินหน้าไปต่อ มิได้สนใจบัณฑิตผู้นั้นอีก
เมื่อเห็นอง
